எங்கள் ஆசிரியர்கள்

அனைத்தையும் பார்க்கவும்

கட்டுரைகள்சிண்டி ஹெஸ் காஸ்பர்

நம்முடைய பாதுகாப்பான இடம்

என்னுடைய முதல் வேலையை நான் ஓர் உணவகத்தில் ஆரம்பித்தேன். ஒரு சனிக்கிழமை மாலையில் ஒரு மனிதன் எங்கள் உணவகம் அருகிலேயே நின்று கொண்டிருந்தான். பின்னர் நான் வேலையிலிருந்து வெளியே வருகின்ற நேரம் எது என்று அவன் என்னிடம் கேட்டான். அது எனக்கு சற்று பயமாக இருந்தது. நேரமாகிய போதும் அவன் பொரியல்களையும், ஒரு பானத்தையும் கட்டளையிட்டான். மேலாளராலும் அவனை வெளியேற்ற முடியவில்லை. நான் மிக அதிக தூரத்திலிருந்து வராவிடினும், என்னுடைய வீட்டிற்குச் செல்ல இரண்டு இருண்ட வாகன நிறுத்தும் இடங்களையும், ஒரு பரந்த மணல்வெளியையும் கடந்து செல்லவேண்டும். கடைசியாக நடு இரவு நேரத்தில் நான் அலுவலகத்திலுள்ள தொலைபேசியில் பேசச் சென்றேன்.

தொலைபேசியில் என்னோடு தொடர்பு கொண்ட என்னுடைய தந்தை, தன்னுடைய படுக்கையிலிருந்து எழுந்து ஐந்து நிமிடத்திற்குள் என்னை அழைத்துச் செல்ல வந்துவிட்டார்.

என்னுடைய தந்தை எப்படியாயினும் அந்த இரவில் வந்து உதவுவார் என்று எனக்கிருந்த உறுதி, சங்கீதம் 91ல் நாம் வாசிக்கின்ற உத்தரவாதத்தை நினைவுபடுத்தியது. நம் பரலோகத் தந்தை எப்போதும் நம்மோடிருக்கின்றார். நாம் குழப்பத்திலோ, பயத்திலோ அல்லது தேவையிலோ இருக்கும் போது நம்மை பாதுகாக்கின்றார். நம்மீது கரிசனையுள்ளவராயிருக்கின்றார். “அவன் என்னை நோக்கிக் கூப்பிடுவான், நான் அவனுக்கு மறு உத்தரவு அருளிச் செய்வேன்” (சங். 91:5) என்று கூறுகின்றார். அவர் நாம் பாதுகாப்பாக ஓடி ஒதுங்குகின்ற இடம் மட்டுமல்ல, அவர் நம்முடைய தங்கும் இடம் (வச. 1) நாம் அடைக்கலமாகத் தங்கிக்கொள்ளும் கன்மலையாயிருக்கின்றார் (வச. 2).

நம்முடைய பயம், அபாயம், அல்லது நிலையற்ற நேரங்களில், தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களை நம்பி அவரை நோக்கிக் கூப்பிடும் போது, அவர் நமக்கு மறு உத்தரவு அருளிச் செய்து, ஆபத்தில் நம்மோடிருந்து நம்மைத் தப்புவிக்கின்றவராயிருக்கிறார் (வச. 14-15). தேவன் நமக்குப் பாதுகாப்பான தங்குமிடமாயிருக்கிறார்.

பரலோகத்தில் பொக்கிஷம்

நான் வளர்ந்த போது, நானும் என்னுடைய இரண்டு சகோதரிகளும் எங்களுடைய தாயாரின் கேதுரு மரத்தாலான அலமாரியின் மேல் வரிசையாக அமர்ந்து கொள்ள விரும்புவோம். அந்த அலமாரியினுள் என் தாயார் கம்பளி ஆடைகளையும், கை தையல், பின்னல் போன்ற என் பாட்டியின்
கைவேலைப்பாடுகள் நிறைந்த சில துணிகளையும் அங்கு வைத்திருந்தார்கள். என் தாயார் அந்தப் பொருட்களை மிகவும் விலையேறப் பெற்றதாகப் போற்றி, கேதுரு மணம் வீசும் அந்த மரப்பெட்டி பூச்சிகளிடமிருந்து அவற்றைக் காப்பாற்றி பத்திரமாக வைத்திருக்கும் என நம்பினார்.

இவ்வுலகப் பொருட்களெல்லாம் பூச்சிகளாலும் துருவினாலும் எளிதில் அழிக்கப்படலாம், திருடர் திருடலாம். மத்தேயு 6ல் அழிந்து போகக் கூடிய பொருட்களை அல்ல, என்றும் நிலைத்திருக்கும் பொருட்களையே சேர்த்து வைக்க வேண்டுமென கூறப்பட்டுள்ளது. என்னுடைய தாயார் தனது 57வது வயதில் மரித்தபோது அவர்கள் இவ்வுலகில் அநேக பொருட்களைச் சேகரித்து வைக்கவில்லை. ஆனால் அவர்கள் பரலோகத்தில் சேமித்து வைத்திருந்ததை நான் நினைத்துப் பார்க்கின்றேன் (வச. 19-20).

அவர்கள் தேவனை நேசித்து அவருக்காகப் பணி செய்ததை நினைத்துப் பார்க்கின்றேன். தன்னுடைய குடும்பத்தை அன்போடு பராமரித்தார், ஞாயிறு பள்ளியில் குழந்தைகளுக்கு வேதத்தைக் கற்றுக் கொடுத்தார். கணவனால் கைவிடப்பட்ட ஒரு பெண்ணிடம் அன்போடு நடந்து கொண்டார், தன் குழந்தையையிழந்த ஓர் இளம் தாயினைத் தேற்றினார். அவர்களுக்காக ஜெபித்தார். தன்னுடைய பார்வையையிழந்த பின்னரும், ஒரு நகரும் நாற்காலியில் முடங்க நேரிட்ட போதும் மற்றவர்களுக்காக அன்போடு ஜெபிப்பதை விடவில்லை.

நம்முடைய உண்மையான பொக்கிஷம், நாம் சேர்த்துக் குவித்திருப்பதைக் கொண்டு அளவிடப்படுவதில்லை. ஆனால் நம்முடைய அன்பினையும் நேரத்தையும் நாம் எங்கு யாரிடம் செலவிடுகிறோம் என்பதைக் கொண்டே அளவிடப்படுகிறது. பிறருக்குப் பணி செய்து, இயேசுவைப் போல வாழ்ந்து என்ன பொக்கிஷங்களைப் பரலோகத்தில் சேர்த்து வைத்திருக்கின்றோம்?

இப்பொழுதிற்கு பிரியாவிடை

என்னுடைய பேத்தி எலிசாவும் நானும் குட் பை சொல்லும்போது, ஒரு பழக்கத்தை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தோம். நாங்கள் இருவரும் ஒருவரையொருவர் புயங்களால் அணைத்து சத்தமாக ஓலமிட்டு, போலியாக ஏங்கிக் கொண்டு சுமார் இருபது நொடிகள் இருப்போம். பின்னர் நாங்கள் சற்று பின் நகர்ந்து “பார்ப்போம்” என்று கூறி திரும்பி விடுவோம். இந்த முட்டாள்தனமான செயலைச் செய்தாலும், நாங்கள் மீண்டும் சீக்கிரத்தில் சந்திப்போம் என்பதும் தெரியும்.

சில வேளைகளில் நாம் மிகவும் நேசிக்கும் சிலரின் பிரிவு வேதனையைத் தரும். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் எபேசு சபையின் மூப்பரிடம் பிரியாவிடை பெற்றபோது அவர்களெல்லாரும் மிகவும் அழுது, “என் முகத்தை நீங்கள் இனிப் பார்க்க மாட்டீர்களென்று அவன் சொன்ன வார்த்தையைக் குறித்து அதிகமாய் துக்கப்பட்டு” பவுலின் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டார்கள் (அப். 20:37-38).

மிக அதிக துக்கம் என்பது சாவினால் பிரிக்கப்படும்போது தான் வரும். ஏனெனில் அவர்களுக்கு வாழ்வில் கடைசியாக பிரியாவிடையளிக்கிறோம். அத்தகைய பிரிவை நினைத்துப் பார்க்க முடியாது. நாம் துக்கிப்போம், அழுவோம். நாம் நேசித்த ஒருவரை மீண்டும் அணைக்கவே முடியாது என்ற இருதயத்தை நொறுக்கும் துக்கத்தை நம்மால் எதிர்கொள்ள முடியாது.

ஆனாலும் நாம் நம்பிக்கையற்ற மற்றவர்களைப் போல துக்கிப்பதில்லை. எதிர்காலத்தில் மீண்டும் இணைவோம் என பவுல் எழுதுகிறார். இயேசுவானவர் மரித்து பின்பு எழுந்திருந்தாரென்று விசுவாசிக்கிறோமே (1 தெச. 4:13-18). மேலும் அவர் சொல்லுகிறார், ‘‘கர்த்தர் தாமே ஆரவாரத்தோடும் பிரதான தூதனுடைய சத்தத்தோடும், தேவ எக்காளத்தோடும் வானத்திலிருந்து இறங்கி வருவார்”. இயேசுவுக்குள் மரித்தவர்களும், உயிரோடிருக்கிறவர்களும் தேவனோடு இணைந்து கொள்வோம். எத்தனை இன்பமான இணைப்பு.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக நாம் இயேசுவோடு எப்பொழுதும் இருப்போம். இதுவே நம்முடைய நித்திய நம்பிக்கை.

ஊழியம் செய், ஊதியம் கொள்

மேரிலின் பல வாரங்களாக சுகவீனமாயிருந்தாள். இந்தக்கடினமான நேரத்தில் அநேகர் அவளை உற்சாகப்படுத்தினர். இவர்களுடைய அன்பிற்கு தான் எப்படி பிரதிபலன் செய்யப்போகிறேனோ என்று கவலைப்பட்டாள். ஒருநாள் எழுதப்பட்ட ஜெபம் ஒன்றை அவள் வாசிக்க நேர்ந்தது. அந்த ஜெபத்தின் வார்த்தைகள், “பிறர் தாழ்மையைத் தரித்துக்கொண்டு ஊழியம் செய்ய மட்டுமல்லாது, ஊதியம் கொள்ளவும் ஜெபி” என்றிருந்தது. உடனே மேரி பணி செய்வதையும் கொள்வதையும் சமப்படுத்த அவசியமில்லை என்பதை உணர்ந்தாள். மற்றவர்களுக்கு ஊழியம் செய்யும் பொழுதுள்ள சந்தோஷத்தை அவர்கள் அனுபவிக்கட்டும் என்றும் தான் நன்றியோடிருப்பதே போதும் என்றறிந்து கொண்டாள்.

தன் கஷ்டத்தில் உதவியவர்களுக்குப் பவுல் நன்றி சொல்வதை பிலிப்பியர் 4ம் அதிகாரத்தில் வாசிக்கிறோம் (வச. 14). அவன் சுவிசேஷத்தைப் போதிக்கும்பொழுதும், பிரசிங்கிக்கும் பொழுதும் பிறருடைய ஆதரவை சார்ந்திருந்தான். அவனுடைய தேவைகளை சந்திப்பதற்கு ஏற்ற ஆதரவை அவன் பெற்றுள்ளது அவர்கள் தேவன் மீது கொண்டுள்ள அன்பினால்தான் என்றறிந்துகொண்டான். “உங்களால் அனுப்பப்பட்டவைகளைச் சுகந்தவாசனையும் தேவனுக்குப் பிரியமான சுகந்த பலியுமாக... வரப்பற்றிக்கொண்டபடியால்” (வச. 18) என்று எழுதியிருக்கிறார்.

எப்பொழுதும் பிறருக்கு உதவுவதில் முன்நிற்பவர்களுக்கு பிறரிடம் உதவி பெறுவது கடினம்தான். ஆனால், தேவையில் இருக்கும்பொழுது, பிறர் மூலம் பலவிதங்களில் தேவன் அனுப்பும் உதவிகளைத் தாழ்மையுடன் ஏற்றுக்கொள்வதே சிறந்தது.

“என் தேவன் உங்கள் குறைவையெல்லாம் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் மகிமையிலே நிறைவாக்குவார். (வச. 19) என்று பவுல் எழுதினான். இது பவுல் தன் கஷ்டங்களிலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடம். தேவன் உண்மையுள்ளவர். அவருடைய ஐஸ்வரியம் எல்லையற்றது. அது நம் தேவைக்கும் போதுமானது.

வளர்ச்சி அடைவதற்கு கால அவகாசம் தேவை

மழலையர் பள்ளிக்கு சார்லெட் சென்ற முதல் நாளன்று, தன்னை ஒரு படமாக வரையும்படி கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டாள். அவள் வரைந்த படத்தில் உடலுக்கு ஒரு வட்டம், தலைக்கும் ஒரு நீண்ட வட்டம், கண்களுக்கும் இரு சிறிய வட்டங்கள்தான் காணப்பட்டன. மழலையர் பள்ளி முடிந்த இறுதி நாளன்று மறுபடியும் தன்னை படமாக வரையும்படி கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டாள். அப்படத்தில் மிக அழகிய உடை அணிந்த சுருள், சுருளான செந்நிற மயிர்க்கற்றைகளுடன் சிரித்த முகத்துடன் கூடிய ஓர் அழகிய சிறுபிள்ளை காணப்பட்டது. குழந்தைகளின் வளர்ச்சியில் காலம் ஏற்படுத்தக்கூடிய மாற்றத்தை மிக எளிய ஒரு செயல்பாட்டினால் அந்தப் பள்ளி விளக்கியுள்ளது.

குழந்தைகள் முதிர்ச்சியடைவதற்கு காலதாமதம் ஏற்படும் என்ற உண்மையை நாம் ஏற்றுக் கொள்ளுகிறோம். ஆனால், நம்முடைய வாழ்க்கையிலோ உடன் விசுவாசகளின் வாழ்க்கைகளிலோ மெதுவான ஆவிக்கேற்ற வளர்ச்சி ஏற்படும் பொழுது நாம் பொறுமையை இழந்து விடுகிறோம். கலாத்தியர் 5:22-23ல் கூறப்பட்டுள்ள ஆவியின் கனிகள் காணப்படும் பொழுது மகிழ்ச்சியடைகிறோம். ஆனால், பாவ காரியங்களை தேர்ந்தெடுக்கும்பொழுது ஏமாற்றமடைகிறோம். எபிரேய நிருபத்தை ஆக்கியோன், காலத்தைப் பார்த்தால், போதகராயிருக்க வேண்டிய உங்களுக்கு தேவனுடைய வாக்கியங்களில் மூல உபதேசங்களை மறுபடியும் உபதேசிக்க வேண்டியதாயிருக்கிறது; எபிரெயர் 5:12 என்று சபைக்கு எழுதியிள்ளார்.

இயேசுகிறிஸ்துவோடு நெருங்கிய உறவை ஏற்படுத்திக்கொள்ள தொடர் முயற்சி எடுக்கும் நாம் ஒருவரையொருவர் ஜெபத்தில் தாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். மேலும் தேவனை நேசிக்கிறோம் என்று கூறுகிற சிலர் ஆவிக்கேற்ற வளர்ச்சியடைவதற்கு போராடி வரும் பொழுது பொறுமையுடன் அவர்களோடு இணைந்து நாம் செயல்படவேண்டும். அன்புடன் சத்தியத்தைக் கைக்கொண்டு, தலையாகிய கிறிஸ்துவுக்குள் எல்லாவற்றிலேயும், நாம் வளருகிறவர்களாயிருக்கும்படியாக அப்படிச் செய்தார். எபேசியர் 4:15 என்ற வசனத்தின்படி ஒருவரையொருவர் ஊக்கப்படுத்திக் கொண்டு ஆவிக்கேற்ற வாழ்க்கையில் இணைந்து வளருவோம்.

அனுதின ஜெபம்

பாடகரும், பாடலாசிரியருமான ராபர்ட் ஹேம்லெற் “எனக்காக ஜெபிக்கும் பெண்மணி” என்ற பாடலை தன் தாயாருக்கு அஞ்சலியாக எழுதினார். அவருடைய தாயார் ஒவ்வொரு நாள் காலையும் தன் மகன்களுக்காக, அவர்கள் பேருந்து நிற்குமிடத்திற்கு செல்லுமுன் ஜெபிப்பது வழக்கம். ஹேம்லெற்றின் இப்பாடலை பாடக் கேட்டதிலிருந்து ஒரு இளம் தாயார் தன் சிறு மகனோடு ஜெபிக்க ஆரம்பித்தாள். அதன் பலன் இதயத்திற்கு இதமாக இருந்தது. ஒரு நாள், அவளுடைய மகன் வெளியே புறப்பட்டு போகுமுன் அவன் தாயார் அவனுக்காக ஜெபித்தார். 5 நிமிடம் கழித்து அவன் பேருந்து நிற்குமிடத்திலிருந்து மேலும் சில சிறுவர்களோடு திரும்பி வந்தான். “இவர்களுடைய தாய்மார் இவர்களோடு ஜெபிக்கவில்லை” என்று சொன்னான்.

எபேசியர் புத்தகத்தில் பவுல் நம்மை ஜெபிக்கும்படி கட்டாயப்படுத்துகிறார். “எல்லா சமயத்திலும் சகலவிதமான வேண்டுதலோடு” (6:18) என குறிப்பிடுகிறார். நம் குடும்பங்களில், அனுதின வாழ்வு தேவனையே சார்ந்திருக்கிறது என்பதை செயலில் காட்டும் போது நம் குழந்தைகள் அவர்களோடிருக்கும் மக்களின் உண்மையான விசுவாசத்தைக் கண்டு, தேவன் மீது தங்கள் நம்பிக்கையை வைக்கக் கற்று கொள்கிறார்கள் (2 தீமோ. 1:5). குழந்தைகளுக்காக, குழந்தைகளோடு ஜெபிப்பதன் மூலமே ஜெப வாழ்வின் முக்கியத்துவத்தை அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுக்க முடியும். இதுவே அவர்கள் தேவன் மீதுள்ள நம்பிக்கையோடு இருப்பதன் அவசியத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வழிவகுக்கும்.

நம் குழந்தைகளுக்கு தேவன் மீதுள்ள உண்மையான நம்பிக்கையை வளர்த்து விடுவோமாகில் தேவன் நம் வாழ்வில் எப்போதும் நம்மோடிருந்து, நம் வாழ்வின் ஒரு பகுதியாகவே அமைந்து தொடர்ந்து நம்மீது அன்பு கூர்ந்து, நம்மை வழிநடத்தி பாதுகாக்கிறார் என்ற உறுதியைக் கொடுக்கிறோம். இதுவே நாம் அவர்களுக்குக் கொடுக்கும் சிறந்த வெகுமதியாகும் (நீதி. 22:6, 2 தீமோ. 1:5).

நீர் மட்டும் இருந்திருந்தால்…

வாகனம் நிறுத்துமிடத்திலிருந்து நாங்கள் காரை எடுக்கையில் வெளியே சைக்கிள் ஓட்டிய ஒரு இளம் பெண்ணுக்காக எனது கணவர் காரை சற்று மெதுவாக ஓட்டினார். எனது கணவர் தனது தலையை அசைத்து அவளை முன்னே போகச் சொன்னபோது, புன்னகைத்த அப்பெண் கைகளை ஆட்டிவிட்டு சைக்கிளில் சென்றால். சற்று நேரத்திற்கு பின்னர் நிறுத்தப்பட்டிருந்த இன்னொரு காரின் ஓட்டுநர் கதவைத் திறக்க அதில் அடிபட்டு அந்த இளம்பெண் நடைபாதையில் விழுந்தாள். அவளது கால்களில் இரத்தம் கொட்டியது. வேதனையில் துடித்த அவள் நொறுங்கிப்போன தனது சைக்கிளை கவலையுடன் பார்த்தாள்.

பின்பு, அவ்விபத்தைக் குறித்து நாங்கள் யோசிக்கலானோம்… நாங்கள் மட்டும் அவளைக் காக்க வைத்திருந்தால்… அந்த மற்ற காரின் ஓட்டுநர் தனது காரின் கதவைத் திறக்குமுன் கொஞ்சம் வெளியே பார்த்திருந்தால்… வாழ்க்கையில் திடீரென ஏற்படும் சங்கடங்கள் நம்மை இப்படி வேறுவித யோசனைகளுக்குத் தள்ளுகின்றன. மதுப்பழக்கமுடைய இளம் வாலிபப் பிள்ளைகளோடு என் பிள்ளை இருப்பதை நான் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தால்… இந்தப் புற்று நோயை இன்னும் சற்று முன்பாகவே நாங்கள் கண்டுபிடித்திருந்தால்…

எதிர்பாராத பிரச்சனைகளை நாம் எதிர்கொள்கையில், தேவனது நல்ல குணத்தைக் குறித்து நாம் கேள்விகளைக் கேட்கிறோம். தங்களது சகோதரன் மரித்தபோது மார்த்தாள் மரியாள் அடைந்ததைப் போன்ற துக்கத்தை நாமும் உணரலாம். லாசரு வியாதியாயிருக்கிறானென்று அறிந்த உடனேயே இயேசுவானவர் இங்கு வந்திருந்தாரானால் (1 யோவா. 21,32).

மார்த்தாள் மரியாளைப் போலவே நமக்கு ஏன் கடினமான காரியங்கள் நடக்கின்றன என நமக்குப் புரிவதில்லை. ஆயினும், மிகப்பெரிய நன்மையொன்றை தேவ சித்தம் நிறைவேற்றும் என்னும் நம்பிக்கையில் நாம் அமைதியாய் இருந்துவிடலாம். எந்தச் சூழ்நிலையிலும், அன்பான உண்மையுள்ள ஒரு தேவனின் ஞானத்தை நாம் நம்பலாம்.

உங்களுக்கு நற்பெயர் கிடைக்கவில்லையா?

1950-1960களில் ஆட்ரி ஹெப்பர்ன், நட்டாலி வுட் மேலும் தெபோரா ஹெர் என்ற ஹாலிவுட் நடிகைகளின் நிகழ்ச்சிகள் மிகவும் பிரசித்தி பெற்று விளங்கி, பார்வையாளர்களை மிகவும் கவர்ந்தன. ஆனால், இந்த நடிகைகளின் நிகழ்ச்சிகள் சிறந்து விளங்குவதற்குக் காரணம்; அந்த நிகழ்ச்சிகளில் ஒரு பகுதியான இசைக் குழுவினர் இயற்றிய மிக இனிமையான பாடல்கள்தான். அவை அந்த நடிகைகளின் திரைப்படங்கள் வெற்றி பெற உண்மையான காரணமாக இருந்தது. அந்த மூன்று பிரசித்திபெற்ற நடிகைகளுக்காக, திரைக்குப்பின்னால் ஒலி கொடுத்தது மார்னி நிக்சன்தான். ஆனால், அவளது முக்கியமான பங்களிப்பை நீண்ட காலமாக ஒருவரும் கண்டு கொள்ளவுமில்லை, அவளைப் புகழவுமில்லை.

கிறிஸ்துவின் சரீரமாகிய சபையில் மிக முக்கியமான பணிகளை முன்னின்று செயல்படுத்துபவர்களை, அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தம் ஊழியத்தில் அதிகமாக சார்ந்திருந்தார். ரோமருக்கு எழுதிய நிருபத்தில் வல்லமையோடு தேவ செய்தி வெளிப்பட காரணமாக இருந்தவர் பவுலுடைய எழுத்தர் தெர்தியுவாகும் (ரோம. 16:22). பவுல் அப்போஸ்தலனுக்கும், ஆதித் திருச்சபைக்கும், எப்பாபிராவின் ஊக்கமான ஜெபம்தான் முக்கிய அஸ்திபாரமாக இருந்தது (கொலோ. 4:12-13). களைப்படைந்த பவுல் அப்போஸ்தலன் ஒய்வு எடுத்துக் கொள்ளத்தக்கதாக லீதியாள் அவளது வீட்டை திறந்து கொடுத்தாள். கிறிஸ்துவுக்குள் உடன் ஊழியர்களான இவர்களின் உதவி இல்லாமல் பவுல் திறம்பட உழியம் செய்திருக்க முடியாது (வச. 7-18).

தேவனுடைய ஊழியத் திட்டத்தில் நாம் செய்யும் பணி ஒருவேளை வெளிப்படையாக பிறர் பார்க்கத்தக்கதாக இல்லாவிட்டாலும், நாம் அவருக்கு உண்மையாகக் கீழ்ப்படிந்து அவருடைய ஊழியத்தில் அமைதியாக பங்கெடுக்கும் பொழுது, தேவன் நம்மேல் பிரியமாய் இருக்கிறார் (1 கொரி. 15:58) அவ்வாறு நாம் செய்யும் பொழுது, அந்த ஊழியம் தேவனுக் மகிமையாகவும், பிறரை அவரண்டை வழிநடத்துவதாகவும் இருப்பதால், நமது ஊழியம் அர்த்தமுள்ளதாகவும், பயனுள்ளதாகவும் இருக்கும்.

உங்களுக்கு நற்பெயர் கிடைக்கவில்லையா?

1950-1960களில் ஆட்ரி ஹெப்பர்ன், நட்டாலி வுட் மேலும் தெபோரா ஹெர் என்ற ஹாலிவுட் நடிகைகளின் நிகழ்ச்சிகள் மிகவும் பிரசித்தி பெற்று விளங்கி, பார்வையாளர்களை மிகவும் கவர்ந்தன. ஆனால், இந்த நடிகைகளின் நிகழ்ச்சிகள் சிறந்து விளங்குவதற்குக் காரணம்; அந்த நிகழ்ச்சிகளில் ஒரு பகுதியான இசைக் குழுவினர் இயற்றிய மிக இனிமையான பாடல்கள்தான். அவை அந்த நடிகைகளின் திரைப்படங்கள் வெற்றி பெற உண்மையான காரணமாக இருந்தது. அந்த மூன்று பிரசித்திபெற்ற நடிகைகளுக்காக, திரைக்குப்பின்னால் ஒலி கொடுத்தது மார்னி நிக்சன்தான். ஆனால், அவளது முக்கியமான பங்களிப்பை நீண்ட காலமாக ஒருவரும் கண்டு கொள்ளவுமில்லை, அவளைப் புகழவுமில்லை.

கிறிஸ்துவின் சரீரமாகிய சபையில் மிக முக்கியமான பணிகளை முன்னின்று செயல்படுத்துபவர்களை, அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் தம் ஊழியத்தில் அதிகமாக சார்ந்திருந்தார். ரோமருக்கு எழுதிய நிருபத்தில் வல்லமையோடு தேவ செய்தி வெளிப்பட காரணமாக இருந்தவர் பவுலுடைய எழுத்தர் தெர்தியுவாகும் (ரோம. 16:22). பவுல் அப்போஸ்தலனுக்கும், ஆதித் திருச்சபைக்கும், எப்பாபிராவின் ஊக்கமான ஜெபம்தான் முக்கிய அஸ்திபாரமாக இருந்தது (கொலோ. 4:12-13). களைப்படைந்த பவுல் அப்போஸ்தலன் ஒய்வு எடுத்துக் கொள்ளத்தக்கதாக லீதியாள் அவளது வீட்டை திறந்து கொடுத்தாள். கிறிஸ்துவுக்குள் உடன் ஊழியர்களான இவர்களின் உதவி இல்லாமல் பவுல் திறம்பட உழியம் செய்திருக்க முடியாது (வச. 7-18).

தேவனுடைய ஊழியத் திட்டத்தில் நாம் செய்யும் பணி ஒருவேளை வெளிப்படையாக பிறர் பார்க்கத்தக்கதாக இல்லாவிட்டாலும், நாம் அவருக்கு உண்மையாகக் கீழ்ப்படிந்து அவருடைய ஊழியத்தில் அமைதியாக பங்கெடுக்கும் பொழுது, தேவன் நம்மேல் பிரியமாய் இருக்கிறார் (1 கொரி. 15:58) அவ்வாறு நாம் செய்யும் பொழுது, அந்த ஊழியம் தேவனுக் மகிமையாகவும், பிறரை அவரண்டை வழிநடத்துவதாகவும் இருப்பதால், நமது ஊழியம் அர்த்தமுள்ளதாகவும், பயனுள்ளதாகவும் இருக்கும்.