நீங்களே இல்லை

1859ம் ஆண்டு கோடையில், நயாகரா நீர்வீழ்ச்சியை ஒரு இறுக்கமான பாதையில் கடக்கும் முதல் நபராக மான்சியூர் சார்லஸ் ப்ளாண்டின் ஆனார் - இது அவர் நூற்றுக்கணக்கான முறை செய்யப் போகிறது. ஒருமுறை அவர் தனது மேலாளர் ஹாரி கோல்கார்டுடன் தனது முதுகில் ஏற்றிக் கொண்டு செய்தார். ப்ளாண்டின் கோல்கார்டுக்கு இந்த அறிவுறுத்தல்களைக் கொடுத்தார்: “பாருங்கள், ஹாரி… நீங்கள் இனி கோல்கார்ட் இல்லை, நீங்கள் ப்ளாண்டின்… நான் சாய்ந்து ஆடினால், என்னுடன் சேர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்களை நீங்களே சமநிலைப்படுத்த முயற்சிக்க வேண்டாம். நீங்கள் செய்தால், நாம் இருவரும் நமது மரணத்திற்கு செல்வோம்.”

பவுல், சாராம்சத்தில், கலாத்திய விசுவாசிகளிடம் கூறினார்: கிறிஸ்துவை விசுவாசிப்பதைத் தவிர, தேவனுக்கு பிரியமான ஒரு வாழ்க்கையை நீங்கள் வாழ முடியாது. ஆனால் இங்கே ஒரு நல்ல செய்தி - நீங்கள் செய்ய வேண்டியதில்லை! தேவனிடம் நம் வழியை சம்பாதிக்க எந்த முயற்சியும் அதை குறைக்காது. ஆகவே, நம்முடைய இரட்சிப்பில் நாம் செயலற்றவர்களா? இல்லை! கிறிஸ்துவிடம் ஒட்டிக்கொள்வதே நமது அழைப்பு. இயேசுவிடம் ஒட்டிக்கொள்வது என்பது பழைய, சுதந்திரமான வாழ்க்கை முறையை கொல்வது; நாம் இறந்துவிட்டோம் போல. எனினும், நான் இப்பொழுது மாம்சத்தில் பிழைத்திருக்கிறதோ, என்னில் அன்புகூர்ந்து எனக்காகத் தம்மைத்தாமே ஒப்புக்கொடுத்த தேவனுடைய குமாரனைப்பற்றும் விசுவாசத்தினாலே பிழைத்திருக்கிறேன் (கலா. 2:20).

 இன்று நாம் எங்கு இறுக்கமாக நடக்க முயற்சிக்கிறோம்? தண்ணீடம் கயிற்றில் நடந்து செல்ல தேவன் நம்மை அழைக்கவில்லை; அவருடன் ஒட்டிக்கொண்டு இந்த வாழ்க்கையை அவருடன் நடக்க அவர் நம்மை அழைத்தார்.

பயத்தை எதிர்கொள்வது

ஒரு தேவாலயத்தில் ஆயராக பணிபுரிய வாரன் ஒரு சிறிய நகரத்திற்கு சென்றார். அவரது ஊழியம் ஆரம்ப வெற்றியைப் பெற்ற பிறகு, உள்ளூர்வாசிகள் ஒருவர் அவரைத் எதிர்த்தார். வாரன் மீது கொடூரமான செயல்களைக் குற்றம் சாட்டிய ஒரு கதையை உருவாக்கி, அந்த நபர் அந்தக் கதையை உள்ளூர் செய்தித்தாளுக்கு எடுத்துச் சென்று, உள்ளூர்வாசிகளுக்கு அஞ்சல் மூலம் விநியோகிக்க துண்டுப்பிரசுரங்களில் தனது குற்றச்சாட்டுகளை அச்சிட்டார். வாரனும் அவரது மனைவியும் கடுமையாக ஜெபிக்க ஆரம்பித்தார்கள். பொய் நம்பப்பட்டால், அவர்களின் வாழ்க்கை முடிந்துவிடும்.

தாவீது ராஜா ஒருமுறை இதேபோன்ற ஒன்றை அனுபவித்தார். அவர் ஒரு எதிரியால் அவதூறு தாக்குதலை எதிர்கொண்டார். “நித்தமும் என் வார்த்தைகளைப் புரட்டுகிறார்கள்; எனக்குத் தீங்குசெய்வதே அவர்கள் முழு எண்ணமாயிருக்கிறது.” (சங்கீதம் 56: 5). இந்த தொடர்ச்சியான தாக்குதல் அவருக்கு அச்சத்தையும் கண்ணீரையும் ஏற்படுத்தியது (வச. 8). ஆனால் போருக்கு நடுவே, அவர் இந்த சக்திவாய்ந்த ஜெபத்தை ஜெபித்தார்: “நான் பயப்படுகிற நாளில் உம்மை நம்புவேன். மாம்சமானவன் எனக்கு என்ன செய்வான்?” (வச. 3-4).

தாவீது பிரார்த்தனை இன்று நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்கலாம். “நான் பயப்படுகிற நாளில்” - பயம் அல்லது குற்றச்சாட்டு காலங்களில், நாம் தேவனிடம் திரும்புவோம். “உம்மை நம்புவேன்” - நாங்கள் எங்கள் போரை தேவனின் சக்திவாய்ந்த கைகளில் வைக்கிறோம். “மாம்சமானவன் எனக்கு என்ன செய்வான்?” - அவருடனான நிலைமையைக் கருத்தில் கொண்டு, நமக்கு எதிரான சக்திகள் உண்மையில் எவ்வளவு மட்டுப்படுத்தப்பட்டவை என்பதை நினைவில் கொள்கிறோம்.

வாரன் பற்றிய கதையை செய்தித்தாள் புறக்கணித்தது. சில காரணங்களால், துண்டுப்பிரசுரங்கள் ஒருபோதும் விநியோகிக்கப்படவில்லை. இன்று நீங்கள் என்ன போருக்கு அஞ்சுகிறீர்கள்? தேவனிடம் பேசுங்கள். அவர் உங்களோடு கூட சேர்ந்து போராட தயாராக இருக்கிறார்.

மனிதனாக இருக்க வேண்டும்

"திரு. சிங்கர்மேன், ஏன் அழுகிறாய்? ” பிரதான கைவினைஞர் ஒரு மரப்பெட்டியைக் கட்டுவதைப் பார்த்தபோது பன்னிரண்டு வயதான ஆல்பர்ட்டைக் கேட்டார்.

"என் தந்தை அழுததாலும், என் தாத்தா அழுததாலும் நான் அழுகிறேன்" என்று அவர் கூறினார். மரவேலை செய்பவர் தனது இளம் பயிற்சியாளருக்கான பதில், லிட்டில் ஹவுஸ் ஆன் தி ப்ரைரியின் ஒரு அத்தியாயத்தில் மென்மையான தருணத்தை வழங்குகிறது. "கண்ணீர்," திரு. சிங்கர்மேன் விளக்கினார், "ஒரு சவப்பெட்டியை தயாரிப்பதற்கு வாருங்கள்."

"சில ஆண்கள் அழுவதில்லை, ஏனெனில் இது பலவீனத்தின் அடையாளம் என்று அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள்," என்று அவர் கூறினார். " ஒரு மனிதன் அவன் அழ முடியும் என்பதால்தான் அவன் ஒரு மனிதன் ஆகிறான் என்பதைக் கற்றுக்கொண்டேன்."

எருசலேமுக்கு அவர் கொண்டிருந்த அக்கறையை ஒரு தாய் கோழியை தனது குஞ்சுகளுக்கு பராமரிப்பதை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தபோது, ​​இயேசுவின் பார்வையில் உணர்ச்சி பெருகியிருக்க வேண்டும் (மத். 23:37). அவருடைய சீடர்கள் அவருடைய கண்களில் பார்த்தவற்றால் அல்லது அவருடைய கதைகளில் கேட்டவற்றால் பெரும்பாலும் குழப்பமடைந்தார்கள். அது வலுவாக இருப்பதன் பொருள் என்ன என்பது பற்றிய அவரது யோசனை வேறுபட்டது. அவர்கள் ஆலயத்திலிருந்து அவருடன் நடந்து செல்லும்போது அது மீண்டும் நடந்தது. பிரம்மாண்டமான கல் சுவர்கள் மற்றும் அவர்களின் வழிபாட்டுத் தலத்தின் அற்புதமான அலங்காரங்கள் (24:1) குறித்து அவருடைய கவனத்தை அழைத்த சீடர்கள், மனித சாதனைகளின் வலிமையைக் குறிப்பிட்டனர். கி.பி 70ல் தரைமட்டம் ஆக்கப்படும் ஒரு ஆலயத்தை இயேசு கண்டார்.

ஆரோக்கியமான மக்கள் எப்போது அழ வேண்டும், ஏன் என்று தெரியும் என்பதை கிறிஸ்து நமக்குக் காட்டுகிறார். அவர் அழுதார், ஏனெனில் அவருடைய தந்தை அக்கறை காட்டுகிறார், அவருடைய இருதயத்தை உடைப்பதை இன்னும் பார்க்க முடியாத குழந்தைகளுக்காக அவருடைய ஆவி கூக்குரலிடுகிறது.

ஒருபோதும் தனியாக இல்லை

"இது வீடற்ற தன்மை, பசி அல்லது நோயைக் காட்டிலும் மிகவும் துன்பகரமானதாக இருக்கலாம்" என்று தி எகனாமிஸ்ட்டின் 1843 இதழில் மேகி ஃபெர்குசன் எழுதினார். அவளுடைய பொருள்? தனிமை. ஒருவரின் சமூக அல்லது பொருளாதார நிலையைப் பொருட்படுத்தாமல், தனிமையின் அதிகரித்துவரும் விகிதங்களை ஃபெர்குசன் விவரித்தார், தனிமையாக இருப்பதைப் போன்றவற்றின் இதயத்தை பறிக்கிற எடுத்துக்காட்டுகளைப் பயன்படுத்துகிறார்.

தனிமையின் காயம் நமக்கு புதிதல்ல. உண்மையில், தனிமைப்படுத்தலின் வலி பண்டைய பிரசங்கி புத்தகத்தின் பக்கங்களை எதிரொலிக்கிறது. சாலமன் ராஜாவை போல், எந்தவொரு அர்த்தமுள்ள உறவுகளும் இல்லாததைக் கண்டவர்களின் துக்கங்களை புத்தகம் பிடிக்கிறது (4: 7–8). குறிப்பிடத்தக்க செல்வத்தைப் பெற முடியும் என்றும், அதிலிருந்து எந்த மதிப்பையும் அனுபவிக்க முடியாது என்றும் அப்புத்தகத்தின் ஆக்கியோன் புலம்பினார், ஏனெனில் அதைப் பகிர்ந்து கொள்ள யாரும் இல்லை.

 ஆனால் ஆக்கியோன் தோழமையின் அழகையும் அங்கீகரித்தார், நீங்கள் சொந்தமாக அடையக்கூடியதை விட அதிகமாக சாதிக்க நண்பர்கள் உங்களுக்கு உதவுகிறார்கள் என்று எழுதுகிறார் (வச. 9). தேவைப்படும் நேரத்தில் தோழர்கள் உதவுகிறார்கள் (வச. 10), கூட்டாளர்கள் ஆறுதல் தருகிறார்கள் (வச. 11); மற்றும் கடினமான சூழ்நிலைகளில் நண்பர்கள் பாதுகாப்பை வழங்க முடியும் (வச. 12).

தனிமை என்பது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க போராட்டம்-நட்பு மற்றும் சமூகத்தின் நன்மைகளை வழங்கவும் பெறவும் தேவன் நம்மைப் படைத்தார். நீங்கள் தனியாக உணர்கிறீர்கள் என்றால், மற்றவர்களுடன் அர்த்தமுள்ள தொடர்புகளை உருவாக்க தேவன் உங்களுக்கு உதவ பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். இதற்கிடையில், இயேசுவின் ஆவி எப்போதும் நம்முடன் இருப்பதால் விசுவாசி ஒருபோதும் உண்மையிலேயே தனியாக இல்லை என்ற யதார்த்தத்தில் ஊக்கத்தைக் காணுங்கள் (மத்தேயு 28:20).

விளக்கினை ஒளிரச் செய்

என் கணவரும் நானும் ஒரு நாட்டை கடக்கும் முயற்சிக்கு தயாரானபோது, ​​எங்கள் வளர்ந்த மகன்களுடன் நாங்கள் தொடர்பில் இருப்பதை உறுதி செய்ய விரும்பினேன். வயர்லெஸ் இணையத்தால் இணைக்கப்பட்ட ஒரு தனித்துவமான பரிசு, நட்பு விளக்குகளை நான் கண்டேன், அதை தொலைவிலிருந்து இயக்கலாம். என் அன்பின் பிரகாசத்தையும், தொடர் ஜெபங்களின் நினைவூட்டும் விதமாக நான் என் விளக்கை தொடும்போது அவர்களின் விளக்குகளும் இயங்கும் என்று கூறினேன். எங்களுக்கிடையில் எவ்வளவு பெரிய தூரம் இருந்தாலும், அவற்றின் விளக்குகளைத் தட்டினால் நம் வீட்டிலும் ஒரு வெளிச்சத்தைத் தூண்டும். எங்கள் தனிப்பட்ட தொடர்புகளை மாற்றுவதற்கு எதனாலும் முடியாது என்று எங்களுக்கு தெரிந்திருந்தாலும், ஒவ்வொரு முறையும் அந்த விளக்குகளை இயக்கும் போது நாங்கள் நேசிக்கப்படுகிறோம், ஜெபிக்கிறோம் என்பதை அறிந்து ஊக்குவிக்கப்படலாம்.

தேவனின் எல்லா குழந்தைகளும் பரிசுத்த ஆவியினால் இயக்கப்படும் ஒளி-பங்காளிகளாக இருப்பதற்கான பாக்கியம் பெற்றிருக்கிறார்கள். தேவனின் நித்திய நம்பிக்கை மற்றும் நிபந்தனையற்ற அன்பின் கதிரியக்க கலங்கரை விளக்கமாக வாழ நாம் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளோம். நாம் நற்செய்தியைப் பகிர்ந்துகொண்டு, இயேசுவின் பெயரால் மற்றவர்களுக்கு சேவை செய்யும்போது, ​ அற்புதமான பொதுமக்கள் கவனத்தை கவரக் கூடியவர்களாகவும், வாழ்க்கைச் சான்றுகளாகவும் மாறுகிறோம். ஒவ்வொரு நற்செயலும், கனிவான புன்னகையும், மென்மையான ஊக்கமளிக்கும் வார்த்தையும், இதயப்பூர்வமான ஜெபமும் தேவனின் உண்மையையும் அவருடைய நிபந்தனையற்ற, வாழ்க்கையை மாற்றும் அன்பையும் நினைவூட்டுகிறது (மத். 5:14-16).

தேவன் நம்மை எங்கு வழி நடத்தினாலும், நாம் அவருக்கு எப்படி சேவை செய்தாலும், மற்றவர்களுக்கு உதவவும், அவருடைய ஒளியை அவர்கள் மீது பிரகாசிக்க செய்யவும் நம்மை அவரால் பயன்படுத்த முடியும். தேவன், அவருடைய ஆவியால், உண்மையான வெளிச்சத்தை அளிப்பதால், அவருடைய பிரசன்னத்தின் வெளிச்சத்தையும் அன்பையும் நாம் பிரதிபலிக்க முடியும்.