கற்பனை செய்ய முடியாத வாக்குறுதிகள்

மிகப் பெரிய தோல்வியின் தருணங்களில், நோக்கம் மற்றும் மதிப்புள்ள வாழ்க்கையில் நமக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை இழந்துவிட்டோம், எங்களுக்கு மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது என்று நம்புவது எளிதானது. அதிகபட்ச பாதுகாப்புச் சிறையில் முன்னாள் கைதியாக இருந்த எலியாஸ் தான் ஒரு கைதியாக இருந்த போது அவருக்கு இருந்த உணர்வை விவரித்தார். “நான் உடைத்துவிட்டேன்… வாக்குறுதிகள், என் சொந்த எதிர்கால வாக்குறுதி, நான் என்னவாக இருக்க முடியும் என்பதற்கான வாக்குறுதி.”

பார்ட் கல்லூரியின் "சிறை முயற்சி" கல்லூரி பட்டப்படிப்பு திட்டம்தான் எலியாஸின் வாழ்க்கையை மாற்றத் தொடங்கியது. நிகழ்ச்சியில் இருந்தபோது, ​​அவர் ஒரு விவாதக் குழுவில் பங்கேற்றார், இது 2015ல் ஹார்வர்டில் இருந்து ஒரு அணியை விவாதித்து வென்றது. எலியாஸைப் பொறுத்தவரை, “அணியின் ஒரு பகுதியாக இருப்பது… இந்த வாக்குறுதிகள் முற்றிலுமாக இழக்கப்படவில்லை என்பதை நிரூபிக்கும் ஒரு வழியாகும்.”

 இயேசுவில் தேவனின் அன்பின் நற்செய்தி நமக்கும் ஒரு நல்ல செய்தி என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கும் போது இதேபோன்ற மாற்றம் நம் இதயத்திலும் நிகழ்கிறது. இது மிகவும் தாமதமாகவில்லை, என்பதை நாம் ஆச்சரியத்துடன் உணர ஆரம்பிக்கிறோம். தேவன் எனக்கு இன்னும் எதிர்காலத்தை வைத்திருக்கிறார்.

 இது ஒரு எதிர்காலம், சம்பாதிக்கவோ அல்லது பறிமுதல் செய்யவோ முடியாது, இது தேவன் அபரிமிதமான கிருபையையும் சக்தியையும் மட்டுமே சார்ந்துள்ளது (2 பேது. 1:2-3). உலகத்திலும் நம் இருதயத்திலும் உள்ள விரக்தியிலிருந்து நாம் விடுவிக்கப்பட்ட ஒரு எதிர்காலம், அவருடைய “மகிமையும் நன்மையும்” நிறைந்த ஒன்றாகும் (வச. 3). கிறிஸ்துவின் கற்பனைக்கு எட்டாத வாக்குறுதிகளில் எதிர்காலம் பாதுகாப்பானது (வச. 4); எதிர்காலம் “தேவனுடைய பிள்ளைகளின் சுதந்திரம் மற்றும் மகிமை” ஆக மாற்றப்படுகிறது (ரோம. 8:21).

கிருபையால் பலப்படுத்தப்பட்டது

அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போரின்போது, அதிலிருந்து ​​வெளியேறுவதற்கான தண்டனை மரணதண்டனை. ஆனால் யூனியன் படைகள் தப்பி ஓடியவர்களை அரிதாகவே தூக்கிலிட்டன, ஏனெனில் அவர்களின் தளபதி ஆபிரகாம் லிங்கன் கிட்டத்தட்ட அனைவருக்கும் மன்னிப்பு வழங்கினார். இதனால் கோபமடைந்த போரின் செயலாளர் எட்வின் ஸ்டாண்டன், லிங்கனின் மெத்தனத்தன்மை மட்டுமே தப்பி ஓடியவர்களை கவர்ந்ததாக இருக்கும் என்று நம்பினார். ஆனால் லிங்கன் தங்கள் நரம்பை இழந்த மற்றும் போரின் பயங்கரத்தில் தங்கள் பயத்தை வெளிப்படுத்திய வீரர்களுடன் பரிவு காட்டினார். அவருடைய பச்சாதாபம் தான் அவரை அவரது வீரர்களை நேசிக்க வைத்தது. அவர்கள் தங்கள் “பிதாவாகிய ஆபிரகாமை” நேசித்தார்கள், அவர்களுடைய பாசம் படையினரை லிங்கனுக்கு மிகவும் அதிகமாக சேவை செய்ய விரும்ப வைத்தது.

பவுல் தீமோத்தேயுவை “நீயும் இயேசுகிறிஸ்துவுக்கு நல்ல போர்ச்சேவகனாய்த் தீங்கநுபவி.” என்று தன்னுடன் சேரும்படி அழைக்கும்போது (2 தீமோ. 2:3), அவர் ஒரு கடினமான வேலை விளக்கத்திற்கு அழைக்கிறார். ஒரு சிப்பாய் முற்றிலும் அர்ப்பணிப்புடன், கடின உழைப்பாளியாக, தன்னலமற்றவனாக இருக்க வேண்டும். அவர் தனது கட்டளை அதிகாரியான இயேசுவுக்கு முழு மனதுடன் சேவை செய்ய வேண்டும். ஆனால் உண்மையில், நாம் சில சமயங்களில் அவருடைய நல்ல வீரர்களாக இருக்கத் தவறிவிடுகிறோம். நாங்கள் எப்போதும் அவருக்கு உண்மையுடன் சேவை செய்வதில்லை. ஆகவே, பவுலின் ஆரம்ப சொற்றொடர் முக்கியமானது: “நீ கிறிஸ்து இயேசுவிலுள்ள கிருபையில் பலப்படு” (வச. 1). நம்முடைய இரட்சகர் கிருபையால் நிறைந்தவர். அவர் நம்முடைய பலவீனங்களை உணர்ந்து நம் தோல்விகளை மன்னிப்பார். (எபிரெயர் 4:15). லிங்கனின் இரக்கத்தால் யூனியன் வீரர்கள் ஊக்கப்படுத்தப்பட்டதைப் போலவே, விசுவாசிகளும் இயேசுவின் கிருபையால் பலப்படுகிறார்கள். அவர் நம்மை நேசிக்கிறார் என்பது நமக்குத் தெரியும் என்பதால் நாம் அவருக்கு மேலும் சேவை செய்ய விரும்புகிறோம்.

நாம் தேவன் இல்லை

மேரே கிறித்துவத்தில், சி.எஸ். லூயிஸ் நாம் பெருமிதம் கொள்கிறோமா என்று கண்டுபிடிக்க சில கேள்விகளைக் கேட்க பரிந்துரைத்தோம்: மற்றவர்கள் என்னை பொருட்படுத்தாமல் இருக்கும் பொழுது அல்லது, கீழ்த்தரமாக பார்க்கும் பொழுது அல்லது உதாசீனப்பதுதும் பொழுதும் அது எனக்கு எவ்வளவு விரும்பத்தகாததாக இருக்கிறது. லூயிஸ் பெருமையை "மிகவும் தீமை" மற்றும் வீடுகளிலும் நாடுகளிலும் துயரத்திற்கு முக்கிய காரணியாகக் கண்டார். அவர் அதை ஒரு “ஆவிக்குரிய புற்றுநோய்” என்று அழைத்தார், இது அன்பு, மனநிறைவு மற்றும் பொது அறிவு ஆகியவற்றை அழிப்பதாக இருக்கிறது.

பெருமை என்பது காலங்காலமாக ஒரு பிரச்சினையாக இருந்து வருகிறது. எசேக்கியேல் தீர்க்கதரிசி மூலம், சக்திவாய்ந்த கடற்கரை நகரமான தீரின் தலைவரை தேவன் தனது பெருமைக்கு எதிராக எச்சரித்தார். ராஜாவின் பெருமை அவரது வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும் என்று அவர் கூறினார்: “நீ உன் இருதயத்தை தேவனின் இருதயத்தைப்போல ஆக்குகிறபடியினால் இதோ, ஜாதிகளில் மகா பலவான்களாகிய மறுதேசத்தார் உனக்கு விரோதமாய் வரப்பண்ணுவேன்.” - (எசே. 28:6-7). அவர் ஒரு தேவன் அல்ல, மனிதர் என்று அவர் அறிவார் (வச. 9).

பெருமைக்கு மாறாக பணிவு என்பது தேவனை அறிவதன் மூலம் நாம் பெறும் ஒரு நல்லொழுக்கம் என்று லூயிஸ் பெயரிட்டார். லூயிஸ், உறவில் இருக்கும் பொழுது நாம் "மகிழ்ச்சியுடனும், தாழ்மையுடனும்" இருப்போம். முன்னர் நம்மை அமைதியற்றவர்களாகவும் மகிழ்ச்சியற்றவர்களாகவும் மாற்றிய நம் சொந்த கர்வத்தைப் பற்றிய வேடிக்கையான முட்டாள்தனத்திலிருந்து விடுபடுவதில் நிம்மதி அடைகிறோம். நாம் தேவனை எவ்வளவு அதிகமாக ஆராதிக்கிறோமோ, அவ்வளவு அதிகமாக அவரை அறிவோம், மேலும் அவருக்கு முன்பாக அவ்வளவு அதிகமாக நம்மைத் தாழ்த்திக் கொள்வோம். நாம் மகிழ்ச்சியோடும் பணிவோடும் அன்பு செலுத்தி சேவை செய்பவர்களாக இருப்போம்.

பாடுவதை நினைவில்கொள்

ஓய்வுபெற்ற ஓபரா பாடகியான நான்சி கஸ்டாஃப்சன், தனது தாயைப் பார்க்க சென்றபொழுது, தன் தாய்க்கு ஞாபக மறதி நோய் அதிகரித்ததைக் கண்டு இடிந்து போனார். அவளுடைய அம்மா இனி அவளை அடையாளம் கண்டு பேசப் போவதில்லை. பல மாதாந்திர வருகைகளுக்குப் பிறகு, நான்சிக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. அவளிடம் பாட ஆரம்பித்தாள். அவரது தாயின் கண்கள் இசை ஒலிகளில் ஒளிர ஆரம்பித்தன, அவளும் பாட ஆரம்பித்தாள்-இருவரும் இருபது நிமிடம் வரை பாடினார்கள்! பின்னர் நான்சியின் அம்மா சிரித்து கேலி செய்துகொண்டே, அவர்கள் "கஸ்டாஃப்சன் குடும்ப பாடகர்கள்!" என்று கூறினார். இழந்த நினைவுகளைத் தூண்டுவதற்கு சில சிகிச்சையாளர்கள் முடிவு செய்தபடி, வியத்தகு திருப்பம் இசையின் சக்தியை பரிந்துரைத்தது. “பிடித்த பழைய பாடல்களை” பாடுவது மனநிலையை அதிகரிப்பதற்கும், வீழ்ச்சியைக் குறைப்பதற்கும், அவசர அறைக்கு வருகை குறைப்பதற்கும், மயக்க மருந்துகளின் தேவையை குறைப்பதற்கும் நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

இசை-நினைவக இணைப்பில் கூடுதல் ஆராய்ச்சி நடந்து வருகிறது. ஆனாலும், வேதாகமம் வெளிப்படுத்தியபடி, பாடுவதால் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி தேவனிடமிருந்து கிடைத்த பரிசு - அது உண்மையானது. “கர்த்தரைத் துதியுங்கள்; நம்முடைய தேவனைக் கீர்த்தனம்பண்ணுகிறது நல்லது, துதித்தலே இன்பமும் ஏற்றதுமாயிருக்கிறது!" (சங். 147:1).

வேதவாக்கியங்கள் முழுவதிலும், தேவனின் மக்கள் அவரைப் புகழ்ந்து பாடும் பாடல்களில் தங்கள் குரல்களை உயர்த்தும்படி கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறார்கள். “கர்த்தரைக் கீர்த்தனம்பண்ணுங்கள், அவர் மகத்துவமான கிரியைகளைச் செய்தார்” (ஏசா. 12:5). “நமது தேவனைத் துதிக்கும் புதுப்பாட்டை அவர் என் வாயிலே கொடுத்தார்; அநேகர் அதைக் கண்டு, பயந்து, கர்த்தரை நம்புவார்கள்” (சங். 40:3). எங்கள் பாடல் எங்களுக்கு ஊக்கமளிக்கிறது, ஆனால் அதைக் கேட்பவர்களுக்கும். நம் தேவன் பெரியவரும், துதிக்கு பாத்திரமானவர் என்பதை நாம் எப்பொழுதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்வோம்.

நம்பிக்கை இழந்த தீர்வுகள்

பதினாறாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், வில்லியம் ஆஃப் ஆரஞ் (William of Orange) வேண்டுமென்றே தனது நாட்டின் பெரும்பாலான நிலங்களை வெள்ளத்தில் மூழ்கடித்தார். படையெடுக்கும் ஸ்பானியர்களை விரட்டும் முயற்சியில் டச்சு மன்னர் அத்தகைய கடுமையான நடவடிக்கையை மேற்கொண்டார். இது வேலை செய்யவில்லை, மேலும் பிரதான விவசாய நிலங்களின் பெரும் பகுதி கடலுக்கு இழந்தது. “நம்பிக்கை இழந்த காலங்கள் நம்பிக்கை இழந்த நடவடிக்கைகளுக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றன,” என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

ஏசாயாவின் நாளில், அசீரிய இராணுவம் அவர்களை அச்சுறுத்தியபோது எருசலேம் நம்பிக்கை இழந்த நடவடிக்கைகளுக்கு திரும்பியது. முற்றுகையைத் தாங்க நீர் சேமிப்பு முறையை உருவாக்கி, மக்கள் நகரச் சுவர்களைக் கரைக்க வீடுகளையும் கிழித்து எறிந்தனர். இத்தகைய தந்திரோபாயங்கள் விவேகமானதாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அவை மிக முக்கியமான ஒரு படியை புறக்கணித்தன. "இரண்டு மதில்களுக்கு நடுவே பழைய குளத்துத் தண்ணீர்களுக்கு ஒரு அகழை உண்டுபண்ணுவீர்கள்; ஆனாலும் அதைச் செய்தவரை நீங்கள் நோக்காமலும், அதை ஏற்படுத்தித் தூரத்திலிருந்து வரப்பண்ணினவரைக் கவனியாமலும் போகிறீர்கள்" (ஏசா. 22:11).

இன்று நம் வீடுகளுக்கு வெளியே ஒரு இராணுவத்தை நாம் சந்திக்க வாய்ப்பில்லை. ஓஸ்வால்ட் சேம்பர்ஸ் இப்படியாக கூறினார் : "இடித்து நொறுக்குவது எப்போதும் பொதுவான வழிகளிலும் பொதுவான மக்களிடமிருந்தும் வருகின்றன. ஆயினும்கூட, அத்தகைய "இடித்து நொறுக்குவது" உண்மையான அச்சுறுத்தல்கள். அதிர்ஷ்டவசமாக, நமக்குத் தேவையானவற்றிற்காக முதலில் அவரிடம் திரும்புவதற்கான தேவனின் அழைப்பையும் அவர்கள் கொண்டு வருகிறார்கள்.

வாழ்க்கையின் எரிச்சல்களும் குறுக்கீடுகளும் வரும்போது, ​​அவை தேவனிடம் திரும்புவதற்கான வாய்ப்புகளாக நாம் பார்ப்போமா? அல்லது நம்முடைய சொந்த அவநம்பிக்கையான தீர்வுகளை நாடுவோமா?