2004-ல் ஸ்ரீலங்காவையும் மற்ற ஆசிய நாடுகளையும் சுனாமி தாக்கியபோது, அச்சமயத்தில் கிறிஸ்துவுக்கு வாலிபர் அமைப்பின் தேசிய இயக்குநராக இருந்த அஜித் பெர்னாண்டோ அவர்கள் தான் பார்த்த பெருந்துயர் சம்பவங்களின் அடிப்படையில் “சுனாமிக்குப் பின்” என்ற ஒரு புத்தகத்தை எழுதினார். பின்னாட்களில் அமெரிக்க வளைகுடாவை தாக்கிய கேட்ரீனா மற்றும் ரீடா புயல் பேரழிவுக்குப் பின் அந்தப் புத்தகம் சில மாற்றங்களுடன் பயன்படுத்தப்பட்டது.

சொல்லொணா இழப்புகள் மற்றும் பயங்கரங்கள் ஆகியவற்றைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்பவர்களுக்கு அவருடைய புத்தகம் சொல்லும் செய்தி மிகவும் உதவியாக இருக்கிறது. ஆகவே, அதை தற்காலத்திற்கு ஏற்றவாறு மாற்றி, இந்த கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின் பயங்கரமான காலத்தில் திரும்பவும் வெளியிடுவது அவசியமானது என்று உணர்கிறோம்.

~நோயல் பெர்மன்

ஆசிரியரிடமிருந்து…

நகரங்கள், நாடுகள் அல்லது உலகளாவிய பேரழிவுகள் நம்மைத் தாக்கும்போது, வழிகாட்டுதலுக்கும் தேவையான பலத்தைப் பெறுவதற்கும் கிறிஸ்தவர்கள் வேதாகமம் என்ன சொல்கிறது என்று பார்த்து, கஷ்டப்படுகிற ஜனங்களை கிறிஸ்துவின் அன்புடன் சந்திக்க வேண்டும். பேரழிவுகள் ஏற்படும்போதும், அதற்குப் பின்னரும் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுபவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என வேதாகம அடிப்படையில் சிந்தனை செய்ததன் விளைவாக இந்த புத்தகத்தை எழுதினேன். கடுமையான பிரச்சனைகளை அல்லது நெருக்கடியான சூழ்நிலைகளை எதிர்கொள்கிறவர்களுக்கு இந்த புத்தகம் உதவியாக இருக்க வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம்.

~அஜித் பெர்னாண்டோ

பலம் மற்றும் வழிகாட்டுதலைப் பெற நாம் வேதாகமத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

banner image

அழ ஒரு காலமுண்டு, நகைக்க ஒரு காலமுண்டு; புலம்ப ஒரு காலமுண்டு, நடனம்பண்ண ஒரு காலமுண்டு” என்று வேதம் சொல்கிறது (பிரசங்கி 3:4). அழிவு ஏற்படும் காலம் என்பது நிச்சயமாக அழுவதற்கும் துக்கப்படுவதற்குமான ஒரு காலம்.

தேவனுக்கு உண்மையாக இருந்த ஜனங்கள் தாங்கள் அனுபவித்துக் கொண்டிருந்த அல்லது ஏன் கடவுள் தங்களுக்கு இவைகளை அனுமதித்தார் என்று கேள்வி கேட்டு பாடிய/எழுதிய புலம்பல்கள் என்றழைக்கப்படுகிற முக்கியமான பகுதிகள் வேதாகமத்தில் உண்டு. சில புலம்பல்கள் கஷ்டத்தை அனுபவித்த தனி நபர்கள் எழுதியது. மற்றவை தங்கள் தேசத்தை நேசித்து, அதன் பாடுகளுக்காக துக்கப்பட்டவர்கள் எழுதியது ஆகும். தேசத்தின் பாடுகளுக்காக துக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறதற்காக எழுதப்பட்ட புலம்பல்கள் என்ற ஒரு புத்தகம் வேதாகமத்தில் உண்டு.

“ஆ, என் தலை தண்ணீரும், என் கண்கள் கண்ணீரூற்றுமானால் நலமாயிருக்கும்; அப்பொழுது என் ஜனமாகிய குமாரத்தி கொலையுண்ணக் கொடுத்தவர்கள் நிமித்தம் நான் இரவும்பகலும் அழுவேன்” என்று எரேமியா கதறினார் (எரேமியா 9:1). அவர் தன் ஆத்துமாவில் வேதனையின் நிமித்தம் அழ விரும்பினார். இந்த வாக்கியத்திற்குப் பின் எரேமியா சொல்லும் வார்த்தைகள் அழுகையானது அவனுடைய ஆத்துமாவிற்கு ஒரு குணமாகுதலைக் கொண்டு வர உதவியாக இருந்தது என்பதைக் காண்பிக்கிறது.

நம் குடும்பம், சமுதாயம், அல்லது தேசம் மீது வந்த வேதனையுடன் நாம் போராடிக்கொண்டு இருக்கும்போது, நம் துக்கத்தை வெளிப்படுத்துதல் மன அழுத்தத்தத்தில் இருந்து விடுபட உதவி செய்து, நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்களுக்கு நாம் பயனுள்ளவர்களாக இருக்கும்படி செய்கிறது

நெகேமியாவுக்கு நடந்தது இதுதான். எருசலேமின் பாழான நிலையைக் குறித்து அவன் கேள்விப்பட்ட போது, அவன் துக்கமுகமாயிருப்பதை ராஜா காணுமளவும் அவன் அழுது, துக்கப்பட்டு, உபவாசித்து, ஜெபித்தான். ஆனால், துக்கத்தின் நாட்கள் முடிந்த பின்னர், அவன் செயல்பட ஆரம்பித்து, அவன் நாடறிந்த கதாநாயகனாக மாறினான். அவனுடைய சிறந்த தலைமைத்துவ மாதிரியானது ஒரு சிறந்த உதாரணம் ஆகும். 2500 ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர் அது இன்றும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

உபவாசித்தல் (2 சாமு.1:12), இரட்டு உடுத்துதல் (சாக்கு ஆடை அணிதல்) (ஆதி.37:34; 2 சாமு.3:31), மற்றும் சாம்பலில் உட்காருதல் (எஸ்தர் 4:1-3; எரே.6:26; 25:34) என ஜனங்கள் தங்களுடைய துக்கத்தை பல்வேறு விதங்களில் வெளிப்படுத்துவது பற்றி நாம் வேதாகமத்தில் வாசிக்கிறோம். நம் கலாச்சாரத்திற்கேற்ப துக்கத்தை வெளிப்படுத்துவது எப்படி என்பதை நாம் கண்டறிய வேண்டும்.

நிச்சயமாக, ஒரு குடும்பத்திற்காக, சபைக்காக, சமுதாயத்திற்காக, அல்லது தேசத்துக்காக உபவாசிப்பது ஜெபித்தல் என்பது பயங்கரமான காலங்களில் அதிகம் விரும்பப்படுகிறதாக இருக்கிறது. ஸ்ரீலங்காவில் சுனாமிக்குப் பின், ஜனங்கள் வெள்ளைக் கொடியை ஏற்றுதல் மற்றும் அசைவாட்டுதலை துக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் ஒரு அடையாளமாக காண்பித்தனர். ஒவ்வொரு கலாச்சாரத்திலும் அதற்கே உரித்தான முறையில் துக்கத்தை வெளிப்படுத்துகின்ற வழிமுறைகள் உண்டு.

தொற்காள் மரித்த பின் பேதுரு அவளுடைய வீட்டிற்குச் சென்ற போது, “அப்பொழுது விதவைகளெல்லாரும் அழுது, தொற்காள் தங்களுடனேகூட இருக்கையில் செய்திருந்த அங்கிகளையும் வஸ்திரங்களையும் காண்பித்து, அவனைச் சூழ்ந்து நின்றார்கள்” (அப்.9:39). இது போன்ற காட்சியை வேதாகமத்தில் பல இடங்களில் நாம் காணலாம்.

நம் சபைகளில் புலம்பலைப் பற்றிய வேதாகமப் புரிதலுடன் நம் கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்ற விதத்தில் துக்கத்தை வெளிப்படுத்துவது எப்படி என்பது குறித்து நாம் தீவிரமாக சிந்திக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது.

நம் கலாச்சாரத்திற்கு பொருந்தும் விதத்தில் துக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் வழிமுறைகளை நாம் கண்டறிய வேண்டும்.

banner image

தேவனுடைய ஆளுகையை உறுதியாகப் பற்றிக் கொள்ளுதல்

ஏன் ஒரு பயங்கரம் நிகழ்ந்தது என கேட்பது வேதாகம அடிப்படையிலான புலம்பலின் ஒரு தன்மை ஆகும். யோபு, எரேமியா மற்றும் சங்கீதங்களை எழுதியவர்களைப் பற்றிய உதாரணங்களைத் தந்து, இந்த கேள்வியைப் பற்றி பிடித்துக் கொள்ளும்படி வேதாகமம் நம்மை உற்சாகப்படுத்துகிறது. தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள யோபு நீண்டகாலம் போராடினான். வழக்கமாக, பற்றிப் பிடித்துக் கொள்ளும் காலத்தின் இறுதியில், தேவன் ஆளுகை செய்கிறார் மற்றும் என்ன நடக்கிறது என்பதை அவர் அறிந்திருக்கிறார் என்கிற படியால் தேவனை நம்புவதுதான் ஞானம் நிறைந்த ஒரு செயல் என தேவ ஜனங்கள் உறுதிப்படுத்துகின்றனர். சங்கீதங்களில் இதை நாம் அடிக்கடி காணலாம் (எ.கா. சங்.73).

பயங்கரமான காலத்தில் தேவனுடைய ஆளுகையை நம்புவது என்பது போராட்டத்தின் மத்தியில் எழும் நம்பிக்கையின்மையை தவிர்க்க நமக்கு உதவுகிறது. மோசமான பயங்கரத்தில் இருந்தும் கூட தேவன் அவரை நேசிக்கிறவர்களுக்கு நன்மையான ஒன்றை கொண்டு வரமுடியும் என விசுவாசித்து, தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தைச் சார்ந்து நாம் இருக்க வேண்டும் (ரோமர் 8:28). தேவனுடைய ஆளுகையைப் பற்றிய இந்தக் கண்ணோட்டம் உடனடியாக வந்துவிடுவதில்லை. சில நேரங்களில் நாம் இது சம்பந்தமாக தேவனுடன் போராட வேண்டியது அவசியமானதாக இருக்கிறது. இது போன்ற தருணங்களில், ஜெபிப்பதும், தேவனுடைய வார்த்தையை தியானிப்பதும் மிகவும் உதவியாக இருக்கிறது (சங்.27). ஒரு பயங்கர அழிவுக்கு மத்தியில் அல்லது மிகவும் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு மத்தியில் பணி புரிகிறவர்களாக நாம் இருக்கக் கூடும். ஆனாலும், நாம் தேவனுடன் மற்றும் அவருடைய வார்த்தையுடன் இருப்பதற்கு நேரத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.

துன்ப காலத்தில் தேவனுடைய ஆளுகையை நம்புவது, போராட்டங்களின் நடுவே நம்பிக்கை இழப்பதை தவிர்க்க நமக்கு உதவுகிறது.

ஆகவேதான் தேவனுடைய ஜனங்கள் எப்பொழுதும் ஆராதிக்கிற சமுதாயத்துடன் இணைந்து, நிலைமையானது எவ்வளவு மோசமானதாக இருந்தாலும், இணையத்தின் வழியாக நடப்பதாக இருந்தாலும் கூட, எப்பொழுதும் தொடர்ந்து தேவனை ஆராதிக்க வேண்டும். நாம் ஒன்றிணைந்து ஆராதிக்கும்போது, தேவனுடைய ஆளுகையை நமக்கு நினைவுபடுத்துகிற நித்திய உண்மைகளை நாம் நோக்கிப் பார்க்கிறோம்.

இந்த உண்மைகளை அறிந்து கொள்வது, நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கிற காரிருளை விலக்க உதவுகிறது. மேலும், தேவன் நம்மைப் கவனித்துக் கொள்ளும்படி அவரை நம்புவதற்கான பலத்தையும் நமக்குத் தருகிறது. தேவனால் மற்றும் தேவனுடைய வார்த்தையினால் நாம் ஆறுதலைப் பெறும்போது, பாடுபடுகிற மற்றவர்களுக்காக தியாகத்துடன் பணிபுரிவதற்கான பலத்தைப் பெறுகிறோம்.

சிருஷ்டியுடன் இணைந்து வேதனையை வெளிப்படுத்துதல்

ஆதாமும் ஏவாளும் தேவனுக்கு விரோதமாக பாவம் செய்த போது, பாவமானது உலகத்தில் பிரவேசித்து, இந்த பிரபஞ்சத்தில் சமநிலை அற்றுப் போனது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். சிருஷ்டியானது ஒரு சாபத்தின் கீழ் இருப்பதாக வேதாகமம் காண்பிக்கிறது (ஆதி.3:17; ரோமர் 8:20). ஆகவே, தேவன் புதிய வானத்தையும் புதிய பூமியையும் உண்டாக்கும் நாள் வரைக்கும் இயற்கைப் பேரழிவுகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டுதான் இருக்கும் (2 பேதுரு 3:13; வெளி.21:11). “சர்வ சிருஷ்டியும் ஏகமாய்த் தவித்துப் பிரசவவேதனைப்படுகிறது” என்று பவுல் சொல்கிறார் (ரோமர் 8:22). இப்படி சொல்லிய பின்பு, கிறிஸ்துவை அறிந்திருக்கிறவர்களும் இந்த வேதனையில் பங்கெடுத்துக் கொள்கிறார்கள் என அவர் சொல்கிறார் (வ.23). 2004ல் நிகழ்ந்த சுனாமிக்கும் பின் ஏற்பட்ட விளைவுகளின் போது அல்லது பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் காலத்தில், சிருஷ்டியின் மற்றும் தேவ ஜனங்களின் வேதனையையும் தெளிவாகப் பார்த்திருக்கிறோம். கிறிஸ்தவர்கள் வேதனையை வெளிப்படுத்துதல் எப்படி என்பதைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நாம் கற்றுக் கொள்ள வில்லை எனில், தேவன் நம்மை ஊழியம் செய்ய அழைக்கும் இடங்களில் பிரச்சனைகள் எழும்பும் போது, நாம் தேவனுடைய சித்தத்தை விட்டு விலகி ஓடுவதற்கும் மற்றும் பாதுகாப்பான ஒரு இடத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என்றும் சோதிக்கப் படலாம். வேதனையை வெளிப்படுத்துதல் என்பது கடினமான சூழ்நிலைகளை சமாளிக்க நமக்கு உதவுகிறது.

ரோமர் 8ல் சொல்லப்பட்டிருக்கிற வேதனையை வெளிப்படுத்துதல் என்பது பிரசவ வேதனையாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது (வ.22). பிள்ளை பிறக்கும் நேரத்தில் தாங்கமுடியாத வேதனையை அனுபவிக்கும் பெண்களால் அந்த வேதனையை சகிக்க முடிகிறது. ஏனெனில் அவர்கள் குழந்தை பிறந்த பின் உண்டாகும் மகிமையான தருணத்தை எதிர்நோக்கி இருக்கிறார்கள்.

அது போல, நம் வேதனைகளை வெளிப்படுத்துதல் என்பது நிச்சயமாக வரப் போகிற மகிமையான முடிவை நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறதாக இருக்கிறது (2 கொரி.5:2-4 ஐ பார்க்கவும்). தேவன் நம்மை வைத்திருக்கிற கடினமான சூழ்நிலைகளில் இருந்து விலகி ஓடாதபடி இருப்பதற்கு இது நமக்கு உதவுகிறது. நாம் பாடுகளை சகிக்க முடியும். ஏனெனில் நிலையான, நித்தியமான விடுதலையானது பரலோகத்தில் நிச்சயம் நமக்குக் கிடைக்கும் என்பதை நாம் அறிந்திருக்கிறோம்.

நம் மன கசப்பை உள்ளேயே வைத்துக் கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக, தேவனுடைய சமூகத்தில் மற்றும் அவருடைய ஜனங்களுக்கு மத்தியில் வேதனைகளை வெளிப்படுத்த நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

வேதனைகளை வெளிப்படுத்துவதும் கூட நாம் அனுபவித்த வேதனையின் கசப்பை நீக்குகிறது. நம் மன கசப்பை உள்ளேயே வைத்துக் கொண்டிருப்பதற்குப் பதிலாக, தேவனுடைய சமூகத்தில் மற்றும் அவருடைய ஜனங்களுக்கு மத்தியில் வேதனைகளை வெளிப்படுத்த நாம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். நாம் இதைச் செய்யும்போது, நம் வேதனையை வெளிப்படுத்தி, நம் வேதனையான அனுபவத்தில் உருவான அழுத்தத்தை வெளியேற்றுகிறோம். அதன் பின், கசப்பானது வளரவோ அதிகரிக்கவோ முடியாது. நாம் வேதனைகளை வெளிப்படுத்துவது என்பது, தனிப்பட்ட முறையிலோ அல்லது நம் நண்பர்கள் மூலமாகவோ, தேவன் நம்மை ஆறுதல்படுத்த அனுமதிக்கிறது. நாம் உண்மையிலேயே ஆறுதல்படுத்தப் படும்போது, நம்மால் கசப்புணர்வுடன் இருக்க முடியாது. ஏனெனில் கசப்பின் அடிநாதமாக இருக்கிற கோபத்தை விரட்டி அடிக்கும் அன்பை நாம் அனுபவிக்கிறோம். ஆகவே, நாம் தனிப்பட்ட முறையில் அல்லது பலருடன் சேர்ந்து வேதனைகளை வெளிப்படுத்தும்போது, தேவனுடைய ஆளுகையின் கீழ் இந்த உலகம் இருக்கிறது என்ற நம்பிக்கை நம் மனதின் ஆழத்தில் இருந்தாலும் கூட, ஏன் இப்படி ஒரு காரியம் நடந்தது என நம் வேதனைகளை வெளிப்படுத்துவதுலின் ஒரு பகுதியானது தேவனிடம் கேட்கிறது.

வேதனைகளை வெளிப்படுத்தும் தேவன்

தேவனைப் பற்றிய ஆச்சரியமான வேதாகம போதனைகளில் ஒன்று என்னவெனில், நாம் வேதனைகளை வெளிப்படுத்தும்போது, அவரும் நம்முடன் கூட சேர்ந்து பெருமூச்சு விடுகிறார் என்பதாகும் (ரோமர் 8:26). நம்முடைய கசப்பான அனுபவம் இன்னதென்பதை தேவன் அறிந்திருக்கிறார், அவர் நம் வேதனையை உணர்ந்திருக்கிறார்.

இஸ்ரவேலர் நெருக்கப்பட்ட போது, தேவனும் நெருக்கப்பட்டார் என வேதம் கூறுகிறது (ஏசாயா 63:9). தன்னை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர்களுக்காகவும் கூட தேவன் புலம்பி துக்கிக்கிறார் என்பது வேதாகம உண்மை (ஏசாயா 16:11; எரே.48:31). தேவன் தம்மைத் தேடாதவர்களுக்கு மிகவும் தொலைவில் இருக்கிறார், அவர்களுடைய வாழ்வில் அவர் தலையிடுவதில்லை என்ற பொதுவான (தவறான) கருத்தில் இருந்து இது வித்தியாசமானதாக இருக்கிறது.

தேவன் வேதனைகளை வெளிப்படுத்துவதுகிறார் என்பதில் நாம் ஆச்சரியமடைய தேவை இல்லை. ஏனெனில் (தேவனாகிய) இயேசு இந்த பூமியில் வாழ்ந்த போது, இந்த உலகத்தின் வேதனையைக் கண்டு அவர் துக்கப்பட்டார். எருசலேமின் இருதயக் கடினத்திற்காகவும், அதற்கு வரப் போகும் தண்டனை குறித்தும் இயேசு கண்ணீர் விட்டு அழுதார் (லூக்கா 19:41-44).

தன் சிநேகிதனாகிய லாசருவின் கல்லறையினருகே அழுது கொண்டிருந்த மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து இயேசுவும் அழுதார் (யோவான் 11:33-35). ஆகவே, பெருந்தொற்றினால் ஏற்பட்ட இழப்பினால் கண்ணீர் விட்டு அழுகிறவர்களுடனே கூட தேவன் அழுகிறார் என்று நாம் சொல்ல முடியும்.

தேவன் அழுகிறார் என்பது கண்ணீர் விட்டு துக்கப்படுவதற்கு தயங்கக் கூடாது என்ற உறுதியான காரணத்தை நமக்குத் தருகிறது. ஆனால் மிகவும் முக்கியமாக, தேவன் நம்முடனே கூட சேர்ந்து துக்கப்படுகிறார் என்பதை நாம் உணரும் போது, நமக்கு நடந்ததைக் குறித்து அவர் மீது கோபமடைவது கடினமானதாக இருக்கும். நாம் கலங்கித் தவிக்கும்போது ஆறுதலுக்காக அவரிடம் செல்வதை இது எளிமையானதாக்குகிறது

இது ஒரு நியாயதீர்ப்பா?

சமீப காலத்தில் வந்த பெருந்தொற்று போன்ற பேரழிவுகள் தேவனிடம் இருந்து வந்த நியாய தீர்ப்பா என்று ஒரு கேள்வி அடிக்கடி கேட்கப்படுகிறது. பாவிகளுக்கு எதிரான தேவனுடைய செயல் இது என்று சிலர் உறுதிபடக் கூறவும் செய்கின்றனர். பெருந்தொற்று பாதிக்கப்பட்ட நாடுகளில் மற்றவர்களுடனே கூட ஆயிரக்கணக்கான நல்ல கிறிஸ்தவர்களும் கூட பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் உணரும் போது, இப்படிப்பட்ட கூற்றின் நம்பகத்தன்மையானது சந்தேகத்திற்கு உரியதாகி விடுகிறது.

இயேசு இந்த உலகிற்கு வந்த போது, எல்லோரும் அனுபவித்த கஷ்டங்களை அவரும் அனுபவித்தார். மனிதனுடன் அவர் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில் இது ஒரு முக்கியமான தன்மை ஆகும். அவ்வாறே, வேதனையில் இருப்பவர்களுடனே கூட சேர்ந்து கஷ்டப்படுவதற்கு இயேசுவைப் பின்பற்றுபவர்களாகிய நாம் அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம். ஒரு பயங்கர அழிவில் இருந்து மீண்டு வருதல் இதைச் செய்வதற்கு நம் அனைவருக்கும் ஒரு வாய்ப்பைத் தருகிறது. கடுமையான பேரழிவில் கஷ்டப்படுகிறவர்களுடனே கூட இருப்பது கிறிஸ்தவர்களாகிய நமக்கு ஆசீர்வாதமான ஒரு காரியம் ஆகும். அவர்களுடைய துக்கத்தில் நாம் அவர்களுடன் ஒன்றுபட வேண்டும்.

இயேசுவின் நாட்களில் நிகழ்ந்த இரண்டு பயங்கர அழிவுகளைப் பற்றி அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் நமக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்கின்றன. இயேசு நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றிப் பேசிய போது, பலியிடச் சென்ற கலிலேயர் சிலர் பிலாத்துவினால் கொல்லப்பட்ட சம்பவத்தை ஜனங்கள் இயேசுவுக்கு நினைவு படுத்தினர். அந்த பயங்கரமான சம்பவம் தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்புக்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு என்று அவர்கள் குறிப்பிட்டிருக்கக் கூடும். அவர்கள் சொன்ன காரணத்தை இயேசு ஏற்றுக் கொள்ள வில்லை. மாறாக, “நீங்கள் மனந்திரும்பாமற்போனால் எல்லாரும் அப்படியே கெட்டுப்போவீர்கள்” என்று சொன்னார் (லூக்கா 13:3).

அதன் பின்னர், ஒரு கோபுரம் இடிந்து விழுந்து 18 பேரைக் கொன்று போட்ட மற்றுமொரு பயங்கர சம்பவத்தை இயேசு குறிப்பிட்டார். மறுபடியும், அவர் சொன்னதென்னவெனில், மனம் திரும்பாவிடில், “எல்லாரும் அப்படியே கெட்டுப்போவீர்கள்” என்று சொன்னார் (வ.5). 3 மற்றும் 5ம் வசனத்தில் ஒரே எச்சரிக்கை திரும்பத் திரும்ப வருவது அந்த எச்சரிக்கையின் அவசர தன்மையை உணர்த்துகிறது.

நாம் மனம் திரும்பாத பட்சத்தில், நாம் அதிக ஆபத்தான விளைவுகளை எதிர்கொள்வோம் என்பதை எச்சரிப்பதாக பயங்கர சம்பவங்கள் இருக்க வேண்டும் என்பதே இயேசு நமக்கு சொல்லும் கருத்து ஆகும். அது போல, பெருந்தொற்று போன்ற பேரழிவு சம்பவங்கள் நமக்கு ஒரு அவசர எச்சரிப்பைத் தருகின்றன. அவை நாம் எவ்வளவு எளிதாக ஆபத்தை சந்திக்கக் கூடியவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதைப் பற்றிய தெளிவையும், சிந்தனையையும் நமக்குத் தரவேண்டும். நாம் மரித்து அதன் பின் வரும் நியாயத்தீர்ப்புக்கு ஆயத்தமாக இருக்கிறோமா? நாம் காணும் பேரழிவுச் சம்பவங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான, இயற்கையையும் ஆளுகை செய்கிற தேவன் முன்பாக நம்மை தாழ்த்த வழி நடத்துகிறதாக இருக்க வேண்டும்.

பெருந்தொற்று போன்ற பேரழிவு சம்பவங்கள்…நாம் எவ்வளவு எளிதாக ஆபத்தை சந்திக்கக் கூடியவர்களாக இருக்கிறோம் என்பதைப் பற்றிய தெளிவையும், சிந்தனையையும் நமக்குத் தரவேண்டும்.

நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றி வேதாகமத்தில் வரும் வசனங்களில் பெரும்பாலானவை தேவ ஜனங்களுக்கு சொல்லப்பட்டவை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். அவற்றில் சில மட்டுமே தேவனுடைய உடன்படிக்கை சமுதாயத்திற்கு வெளியே உள்ளவர்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது. தேவனுக்கு விரோதமாக செய்தவைகளுக்காக ஜனங்கள் நியாயந்தீர்க்கப்படுவார்கள் என்பதை நாம் அறிந்திருக்கிறோம். அவர்கள் நியாயத்தீர்ப்பில் இருந்து எப்படி காப்பற்றப்படக் கூடும் என்பதை நம்மால் இயன்ற வரை நாம் அவர்களுக்குக் காண்பிக்க வேண்டும். ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட சம்பவத்தை, அது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பு என்று சொல்வது ஆபத்தானது ஆகும். தேவனுக்கு விரோதமாக செயல்பட்டதற்காக யூதர்கள் தண்டிக்கபடுவார்கள் என்று எரேமியா தீர்க்கதரிசனம் சொன்னார். அவர்களும் அவர் சொன்ன படி உபத்திரவப்பட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் தண்டிக்கப்பட்ட போதோ, “நான் ஏற்கனவே சொன்னேன் அல்லவா” என்று மகிழ்ச்சி அடையாமல், தன் ஜனங்களுக்காக துக்கமடைந்தான் (எரே.9:1). உண்மையில், நியாயத்தீர்ப்பு வருவதற்கு முன்பே, அவர்கள் மனம் திரும்ப வில்லை எனில் தான் அதிக துக்கமடைய நேரிடும் என அவன் அறிந்திருந்தான். “நீங்கள் இதைக் கேளாமற்போனீர்களானால், என் ஆத்துமா மறைவிடங்களில் உங்கள் பெருமையினிமித்தம் துக்கித்து, கர்த்தருடைய மந்தை சிறைப்பட்டுப்போனதென்று என் கண் மிகவும் அழுது கண்ணீர் சொரியும்.” என்று அவன் சொன்னான் (எரே.13:17).

எரேமியாவின் மாதிரியைப் பின்பற்றி, வரப்போகிற நியாயத்தீர்ப்பில் சிருஷ்டிகராகிய தேவன் முன் ஜனங்கள் நிற்பதற்கு அவர்களை ஆயத்தப்படுத்த நாம் என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ அவைகளைச் நாம் செய்ய வேண்டும்.

இது போன்ற பேரழிவுகள் ஏற்படும்போது, ஜனங்கள் யார் மீதாவது பழியைப் போட முயற்சிப்பார்கள். பின்வரும் கேள்விகளை ஜனங்கள் கேட்பார்கள்: பெருந்தொற்றின் கடுமையான விளைவுகளைப் பற்றி அரசாங்கத்தின் அதிகாரிகள் அனைவரும் அறிந்திருந்தார்களா? இதை தடுக்க ஏன் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்படவில்லை? நோய்க் கிருமியான வைரஸால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உயிர் காக்கும் மருந்துகளைப் பெற ஏன் இவ்வளவு தாமதம் ஏற்பட்டது?

தேவனுக்காக பாடுபடுகிறோம் என்பதை நாம் உணரும்போது, அது நம் வேதனையைக் குறைத்து, மனக்கசப்பை அகற்ற உதவியாக இருக்கும்.

இது போன்ற கேள்விகளுக்கு பதில்கள் கிடைப்பதற்கு பல ஆண்டுகள் ஆகலாம் எனும் போது, தேவ ஜனங்களாகிய நாம் வரப்போகிற நியாயத்தீர்ப்பைக் குறித்து அனைவரையும் எச்சரிப்பதை உதாசீனப்படுத்துகிற குற்றத்தைச் செய்யாதிருப்போமாக. நாம் ஜனங்களின் சரீர ஆவிக்குரிய பிரச்சனையின் அவசர தேவையை உணர்ந்து, அவர்களுடைய கஷ்டத்தை நீக்கும் உதவியைச் செய்ய துரிதமாக செல்வோமாக.

banner image

கிறிஸ்தவர்களைப் பொறுத்தவரையில், ஒவ்வொரு பேரழிவும் செயல்படுவதற்கான ஒரு அழைப்பு ஆகும். நாம் தேவனுடைய அன்பினால் நெருக்கப்பட்டு (2 கொரி.5:14) பரிசுத்த ஆவியினால் பெலப்படுத்தப்படுவதால் (அப்.1:8), கஷ்டப்படுகிறவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த தனித்துவமான முறையில் பயிற்சி பெற்றிருக்கிறோம். ஒரு பேரழிவு உண்டாகும்போது, கிறிஸ்தவர்கள் உடனடியாக செயல்பட வேண்டும். முதல் நூற்றாண்டு கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் சமூகத்தில் உள்ளவர்களின் தேவைகளை அறிந்த போது, அவர்கள் உடனடியாக அத்தேவைகளை நிறைவேற்ற முன்வந்தார்கள் (அப்.4:34-37). அந்தியோகியாவில் உள்ள சபையானது எருசலேமில் உண்டான பஞ்சம் பற்றி கேள்விப்பட்ட போது, அவர்கள் உடனேயே அதற்கு எதாகிலும் செய்யவதற்கான வழிமுறை என்ன என்று தேடினார்கள் (அப்.11:28-30). ஆதி திருச்சபையின் இச்செயல்களின் அடிப்படையில், வரலாறு நெடுகிலும் நிவாரண நடவடிக்கைகளில் கிறிஸ்தவர்கள் முன்னிலை வகிக்கின்றனர். இது போல, பாதுகாப்பாக இருக்கிற நாம் கஷ்டப்படுகிறவர்களுக்கு நம்மால் செய்யக் கூடியதை செய்ய முன் வரவேண்டும். வீடற்றவர்களுக்கு மற்றும் வேலையில்லாத தினக் கூலி வேலை செய்பவர்களுக்கு உணவு தயாரித்து அவர்களுக்கு விநியோகிப்பது ஒரு எளிய உதாரணம் ஆகும். இந்தக் காலத்தில் வீட்டிற்குத் தேவையான காய்கறிகளை வாங்க முடியாதவர்களுக்கு தங்களுடையதில் இருந்து பகிர்ந்து கொள்வது மற்றுமொரு உதாரணம் ஆகும்.

வரலாறு நெடுகிலும் நிவாரண நடவடிக்கைகளில் கிறிஸ்தவர்கள் முன்னிலை வகிக்கின்றனர்.

2 தீமோத்தேயு 2ல் பவுல் கூறும் அறிவுரையானது, மிகுந்த தேவை உள்ள காலங்களில் நாம் இருக்கிறோம் என கருதும் சமயங்களில் கிறிஸ்தவ ஊழியத்திற்கு பொருத்தமான வசனம் என நான் நம்புகிறேன். நாம் இந்த வசனத்தைக் கவனித்துப் பார்த்து, நம் சூழ்நிலைக்கு பயன்படுத்துவோமாக.
“இயேசுகிறிஸ்துவுக்கு நல்ல போர்ச்சேவகனாய்த் தீங்கநுபவி” என்று பவுல் எழுதினார் (வ.3). தீமோத்தேயுவின் ஊழியமானது பாடுபடுகிற ஒரு ஊழியம் என பவுல் குறிப்பிடுகிறார். பவுலின் வாழ்க்கையில் சுவிசேஷத்திற்காக பாடுபடுதல் என்பது அனுதின அனுபவமாக இருந்த படியால், பவுலின் இவ்வார்த்தைகள் நம்மை ஆச்சரியப்படுத்தக் கூடாது (1 கொரி.15:30-31; கொலோ.1:24-29).

இது பாடுகளின் மத்தியில் வாழ்கிற அனைத்து கிறிஸ்தவர்களுக்குமான அழைப்பு – தங்களுடைய தேசத்திற்காக பாடுபட ஒரு அழைப்பு.
உண்மை கிறிஸ்தவர்கள் தேவனுக்காக தங்களுடைய தேசத்திற்காக பல வித்தியாசமான விதங்களில் பாடுபடுகிறார்கள். சில நேரங்களில் பாடுகள் வெளிப்படையாக தெரிவதில்லை. உதாரணமாக, ஒரு மனைவியானவள் மருத்துவப் பணியில் இருக்கும் தன் கணவன் அவனுடைய வேலையைச் செய்வதற்கு தடைபண்ணாமல் இருக்க வேண்டும். இது, பொதுவாக திருமண வாழ்விலும் குடும்ப வாழ்விலும் ஒரு சுமையாக இருக்கிறது. இது அவளுக்கு அதிகப்படியான வேலையைக் கொடுக்கிறதாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் நம் பாடுகள் கிறிஸ்துவுக்காக செய்யப்படுகிறது என்பதை நாம் உணரும்போது, அது வேதனையைக் குறைக்கவும், மனக்கசப்பை அகற்றவும் உதவுகிறது.

இக்காலத்தில் மற்றவர்களுக்கு சேவை செய்வதற்காக சாதாரணமான தேவைகள் என மற்றவர்கள் கருதுவதை நாம் விட்டுக் கொடுக்க நேரிடலாம். விதிவிலக்கான சூழ்நிலைகளுக்கு விதிவிலக்கான தீர்வுகள் தேவை. இப்பிரச்சனையான காலத்தில் நம் நாட்டுக்கு நாம் சேவை செய்யப் போகிறோம் எனில், இதற்கான விலையாக இன்னின்னதைக் கொடுக்க வேண்டி இருக்கும் என நம் குடும்பங்களுக்கு சொல்லப்பட வேண்டும். களைப்பு, தூக்க நேரம் குறைவுபடுதல், நம் நோக்கங்கள் மற்றும் நாம் பணி புரியும் விதம் குறித்த விமரிசனங்களை எதிர் கொள்ளுதல் போன்றவை வெளிப்படையாக தெரியக் கூடிய பாடுகள் ஆகும். மூன்றாம் வசனத்தைத் தொடர்ந்து வரும் வசனத்தில் தீமோத்தேயு எவ்வாறு பாடுபட வேண்டும் என பவுல் விளக்குகிறார். “தண்டில் சேவகம்பண்ணுகிற எவனும்…பிழைப்புக்கடுத்த அலுவல்களில் சிக்கிக்கொள்ளமாட்டான்” (2 தீமோ.2:4) என்று எழுதுகிறார்.

குடும்ப வாழ்வு மிக முக்கியம் என்பது உண்மைதான். நம் குடும்பங்களை போஷிப்பதற்கு நாம் எப்போதும் முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டும். ஆனால், உடனடியாக எழுந்த பிரச்சனைகள் நாம் வழக்கமாகச் செய்கிறவைகளில் ஒரு மாற்றத்தை உண்டுபண்ணக் கூடும்.

பவுலைப் பொறுத்தவரையில், ஒரு விவசாயியைப் போல கடினமாக வேலைசெய்தல் என்பது பாடுகளின் மற்றுமொரு தன்மை ஆகும் (2 தீமோ.2:6). வேறொரு இடத்தில் அவர் பின்வருமாறு சொல்கிறார்,

“அதற்காக நான் எனக்குள்ளே வல்லமையாய்க் கிரியை நடப்பிக்கிற அவருடைய பலத்தின்படி போராடிப் பிரயாசப்படுகிறேன்” (கொலோ.1:29). அழிந்து கொண்டிருக்கிற உலகில் கிறிஸ்துவைப் பற்றி பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதன் அவசரத்தை கருத்தில் கொள்ளும்போது, நாம் இந்த உலகில் வாழும் நாட்களில் தேவனுக்கு ஊழியம் செய்வதில் அதிகப் பிரயாசப்பட வேண்டும். நாம் பரலோகம் செல்லும் நாளில் நமக்கு ஒரு பெரிய இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும் (வெளி.14:13). இப்பொழுதோ, நாம் வேலை செய்ய வேண்டிய ஒரு காலம் ஆகும். “நம் வெற்றிகளைக் கொண்டாடுவதற்கு நமக்கு நித்தியமான காலம் இருக்கிறது, ஆனால் பொழுது சாய்வதற்கு முன் அவ்வெற்றிகளைப் பெறுவதற்கு ஒரு சில மணி நேரங்களே நமக்குண்டு” என்று இந்தியாவில் கைவிடப்பட்ட குழந்தைகளைப் பாதுகாத்த மாபெரும் மிஷனெரி ஏமி கார்மைக்கேல் அவர்கள் சொன்னார். மிகவும் தேவையில் இருப்பவர்களுக்காக பாடுபடவும், கடினமாக உழைக்கவும், ஒன்றுமில்லாதவர்களுக்கு உதவுவதற்காக நாம் வழக்கமாக பயன்படுத்துகிறவைகளை விட்டுக் கொடுப்பதற்குமான காலமாக இது இருக்கிறது. எந்த உதவி செய்யாமல் இருப்பது மிகப்பெரிய தவறான ஒரு செயல் ஆகும். தங்களுடைய தேசம் பிரச்சனையில் இருக்கும்போது, சுகமாக வாழ்ந்து, உல்லாசமாக இருந்தவர்களுக்கு ஐயோ என்று தீர்க்கதரிசியாகிய ஆமோஸ் சொன்னார் (ஆமோஸ் 6:1-6).

““நம் வெற்றிகளைக் கொண்டாடுவதற்கு நமக்கு நித்தியமான காலம் இருக்கிறது, ஆனால் பொழுது சாய்வதற்கு முன் அவ்வெற்றிகளைப் பெறுவதற்கு ஒரு சில மணி நேரங்களே நமக்குண்டு””
– ஏமி கார்மைக்கேல்

இராஜாக்கள் வழக்கமாக போர்செய்ய செல்லும் காலத்தில் தாவீது வீட்டில் இருந்த காரணத்தினால், அவன் பாவத்தில் வீழ்ந்தான் (2 சாமு.11:1).

2 தீமோத்தேயும் 2:8-13 வசனங்களில், தேவனுக்காக பாடுகளை சகித்தால் வரும் ஆசீர்வாதங்களைப் பற்றி தீமோத்தேயுவிடம் பவுல் சொல்கிறார். 11 மற்றும் 12ம் வசனங்களைக் கவனித்துப் பாருங்கள்: “நாம் அவரோடேகூட மரித்தோமானால், அவரோடேகூடப் பிழைத்துமிருப்போம்; அவரோடேகூடப் பாடுகளைச் சகித்தோமானால் அவரோடேகூட ஆளுகையும் செய்வோம்.” இங்கே ஒரு எச்சரிக்கையும் கொடுக்கப்படுகிறது: “நாம் அவரை மறுதலித்தால், அவரும் நம்மை மறுதலிப்பார்; நாம் உண்மையில்லாதவர்

மிகவும் தேவையில் இருப்பவர்களுக்காக பாடுபடவும், கடினமாக உழைக்கவும், ஒன்றுமில்லாதவர்களுக்கு உதவுவதற்காக நாம் வழக்கமாக பயன்படுத்துகிறவைகளை விட்டுக் கொடுப்பதற்குமான காலமாக இது இருக்கிறது

களாயிருந்தாலும், அவர் உண்மையுள்ளவராயிருக்கிறார்; அவர் தம்மைத் தாம் மறுதலிக்கமாட்டார்” (2 தீமோ.2:12-13).

இந்த வசனங்கள் வரப்போகிற நியாயத்தீர்ப்பு ஒரு அற்புதமான உண்மை என்பதை நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது. நாம் செய்கிற வேலைக்கு பரிசு உண்டு, கீழ்ப்படியாமைக்கோ தண்டனை கொடுக்கப்படும். நாம் செய்கிற அனைத்திலும் தாக்கத்தை உண்டாக்குகிற வாழ்க்கையைப் பற்றிய கிறிஸ்தவ அணுகுமுறையின் ஒரு பகுதியாக இந்த உண்மை இருக்கிறது. நாம் செய்கிற தனிப்பட்ட தியாகங்கள் வீணல்ல என்பதை நாம் ஒரு நாள் காண்போம். ஆகவேதான், மற்றவர்கள் நாம் செய்கிற வேலைக்கான பெயரையும் புகழையும் பெறும்போது நாம் மனம் தளரக் கூடாது.

எனவே, உலகப் பிரகாரமாக நமக்கு எந்த ஒரு பலனையும் தரப் போவதில்லை என்று நினைக்கச் செய்கிற காரியங்களை செய்வதற்கு நாம் விருப்பமுடையவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

பேரழிவுகள் கிறிஸ்தவ அன்பைக் காண்பிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் ஆகும்.

தேவனுடைய ஊழியர்களாக இருப்பதற்கான பலத்தை தேவன் நமக்குத் தருவார் என்கிறபடியால், எதுவும் நமக்கு சிறிய வேலை அல்ல. பேரழிவுகள் கிறிஸ்தவ அன்பைக் காண்பிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் ஆகும்.

banner image

ஒரு கிறிஸ்தவன் செய்யக் கூடிய மிகவும் வல்லமையான வேலை என்னவெனில் ஜெபிப்பதுதான்.

பவுலின் வார்த்தைகளின் படி, பயனுள்ள பரிந்துரை ஜெபம் செய்தல் மிகவும் கடினமான ஒரு வேலை ஆகும் (கொலோ.4:12-13). பழைய ஏற்பாட்டுக் காலத்தில் தேசமானது ஒரு பிரச்சனையை எதிர்கொள்ள நேரிடும்போது, தேவ பக்தியுள்ள தலைவர்கள் தங்கள் மக்களை ஜெபிக்க, பெரும்பாலும் உபவாசத்துடன் ஜெபிக்க அழைத்தனர். தேசிய அளவிலான பேரிடர் காலங்களில் உபவாசித்து ஜெபித்தனர் (2 சாமு.1:12). யோசபாத் ராஜாவுக்கு எதிராக ஒரு பெருங்கூட்டம் அந்நிய நாட்டு ராணுவம் வந்த போது, அவன் பயந்தான். ஆயினும், அவனுடைய உடனடியான செயல் என்னவெனில், “கர்த்தரைத் தேடுகிறதற்கு ஒருமுகப்பட்டு, யூதாவெங்கும் உபவாசத்தைக் கூறுவித்தான்” (2 நாளா.20:3). அவன் தன் படையை திரட்டி யுத்தத்திற்கு அவர்களை ஆயத்தப் படுத்த வேண்டும் என நாம் எதிர்பார்த்திருப்போம். மாறாக, அவன் உபவாசத்தை அறிவித்து, தன் தேச ஜனங்களை ஜெபிப்பதற்காக ஒன்றாகக் கூட்டினான். அதன் பலன் என்னவெனில், தேவன் இடைபட்டு, ஒரு மகத்தான வெற்றியை அவனுக்குக் கொடுத்தார்.

நாம் எவ்வளவுதான் அதிக அலுவல் உடையவர்களாக இருந்தாலும், தனிப்பட்ட மற்றும் கூட்டு பிரார்த்தனையானது நம் மீட்பு/நிவாரண நடவடிக்கைகளில் முக்கியமானதாக இருக்க வேண்டும்.

நாம் எவ்வளவுதான் அதிக அலுவல் உடையவர்களாக இருந்தாலும், தனிப்பட்ட மற்றும் கூட்டு பிரார்த்தனையானது நம் மீட்பு/நிவாரண நடவடிக்கைகளில் முக்கியமானதாக இருக்க வேண்டும். ஜெபத்தின் அழகிய தன்மை என்னவெனில், இது எல்லா கிறிஸ்தவர்களும்-இளைஞர்கள் மற்றும் முதியவர்கள், சரீரப் பிரகாரமாக சுறுசுறுப்பாக இயங்கக் கூடியவர்கள் மற்றும் படுத்த படுக்கையானவர்கள் என அனைவரும்-செய்யக் கூடிய ஒன்று ஆகும்.

தேசிய அளவிலான அல்லது உள்ளூர் சார்ந்த பிரச்சனை வரும்போது, கிறிஸ்தவ தலைவர்கள் தங்கள் மக்களை விசேஷித்த ஜெபத்திற்கும் உபவாசத்திற்கும் அழைக்க வேண்டும். நாம் ஜெபிக்க வேண்டிய சில காரியங்கள் இங்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன:

  • தங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவர்களை இழந்து கஷ்டப்படுகிறவர்களுக்கு தேவ கிருபை உண்டாக வேண்டும் என்பதற்காகவும்;
  • வேலை இழந்தவர்களுக்கு தேவன் வேலை கொடுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும்;
  • ஆழ்ந்த அதிர்ச்சியடைந்தவர்களுக்கு உரிய சிகிச்சை கிடைக்கவும், மருத்துவமனைகள் அல்லது வீட்டில் தனிமைப்படுத்தப் பட்டிருப்பவர்கள் சுகப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவும் ஜெபிக்க வேண்டும்.
  • பெருந்தொற்று பாதிப்பை உடையவர்கள் உரிய மருத்துவ கவனிப்பு பெறவும், மருந்து, ஆக்சிஜன் மற்றும் மற்ற வசதிகள் அனைவருக்கும் கிடைக்க ஜெபிக்க வேண்டும்.
  • கிறிஸ்தவர்கள் உதவி செய்ய முன்வந்து, பயனுள்ள வேலையில் தியாக உணர்வுடன் ஈடுபடவும், உதாரத்துவமாக கொடுக்கவும்;
  • நம் செயல்கள் மற்றும் கிறிஸ்துவுக்கு சாட்சிபகருதல் மூலமாக சபையானது எழுப்புதலடைந்து தேவனுடைய நாமம் மகிமைப்படவும்;
  • குணமாகுதலை உண்டாக்கும் இச்செயல்முறையில் நாம் எப்படி நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொள்வது என தேவன் நம் அனைவரையும் வழிநடத்தவும்;

ஒரு கிறிஸ்தவன் செய்யக் கூடிய மிகவும் வல்லமையான வேலை என்னவெனில் ஜெபிப்பதுதான்.

  • மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், சுகாதாரப் பணியாளர்கள், பொருட்களை விநியோகம் செய்யும் பணியில் இருப்பவர்கள், அரசு அதிகாரிகள் மற்றும் மற்ற முன்களப் பணியாளர்கள் இந்த சாவுக்கேதுவான நோய்க்கிருமியில் இருந்து பாதுகாக்கப்பட ஜெபிக்க வேண்டும்.
  • ஊழல், பொருட்கள் வீணடிக்கப்படுதல், போதிய திட்டமிடல் இல்லாமை, மற்றும் மருத்துவ சேவையை பாதிக்கும் எந்த வகையான தடைகளும் குறைக்கப்ப்டவும்;
  • குணமாகுதலின் நடைமுறைக்கான விதிகளை வகுக்கும் நம் அரசியல் தலைவர்களுக்கு தேவையான ஞானம் கிடைக்க;
  • மருத்துவ உபகரணங்களை அளிப்பதற்குத் தேவையான நிதி மற்றும் பொருட்கள் போதிய அளவில் கிடைக்க ஜெபிக்க வேண்டும்.
  • இந்த பயங்கரமான பெருந்தொற்றின் மூலமாக, இயேசுவின் அன்பை இந்த உலகம் கண்டு கொள்ளவும்;
  • இயேசுவைப் பின்பற்றுபவர்கள் மூலமாக தேவையில் உள்ள ஜனங்கள் இயேசுவைக் கண்டு கொள்ளவும்;
  • இதற்கு முன் எப்பொழுதும் இராத அளவுக்கு தேவனுடைய மகிமையானது தேசம் மூலமாக பிரகாசிக்கவும், அதன் விளைவாக ஜனங்கள் தேவனைத் தேடி இரட்சிப்பைக் கண்டடைய ஜெபிக்க வேண்டும்.

banner image

எருசலேமில் பஞ்சம் வரப் போகிறது என்று அந்தியோகியாவில் உள்ள சபையில் அகபு தீர்க்கதரிசனம் சொன்ன போது, அச்சபையினர் உடனே காணிக்கை சேகரித்து எருசலேமிற்கு அனுப்பினர் (அப்.11:27-30). பின்னர், இஸ்ரேலுக்கு வெளியே இருந்த பல சபைகளில் பணம் சேகரித்து எருசலேமில் உள்ள சபையின் தேவைக்கு உதவவேண்டும் என பவுல் ஒரு நிதியை ஏற்படுத்தினார் (2 கொரி.8,9). தேவை உள்ளவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்பது கிறிஸ்தவத்தின் முக்கியமான தன்மை ஆகும் (உபா.15:7-11; மத்.5:42; 19:21; லூக்கா.12:33; கலா.2:10; 1 தீமோ.6:18; எபி.13:16).

அழிவு ஏற்படும் காலங்களில், இழப்பைச் சந்தித்தவர்களுக்கு உதவுவதற்காக தேவ ஜனங்கள் தங்கள் உடைமைகளைக் கொடுக்க வேண்டும்.

அழிவு ஏற்படும் காலங்களில், இழப்பைச் சந்தித்தவர்களுக்கு உதவுவதற்காக தேவ ஜனங்கள் தங்கள் உடைமைகளைக் கொடுக்க வேண்டும். “விசுவாச குடும்பத்தார்க்கு,” நம் ஆவிக்குரிய குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களுக்கு சிறப்பான கவனம் செலுத்தும் பொறுப்பு நமக்குண்டு என் பவுல் சொல்கிறார் (கலா.6:10). ஆகவே, கிறிஸ்துவுக்குள் நம் சகோதரர்கள் மற்றும் சகோதரிகளைக் கவனிப்பது நம் தலையாய கடமை ஆகும். அதே வேளையில், அவர்களையும் தாண்டி தேவையுள்ள மற்றவர்களுக்கும் நம் உதவி சென்று சேர வேண்டும். நாம் நம்மை நேசிப்பது போல மற்றவர்களையும் நேசிக்க வேண்டும் என்ற கட்டளையானது புதிய ஏற்பாட்டில் ஏழு முறை வருகிறது (மத். 19:19; 22:39; மாற்கு. 12:31; லூக்கா. 10:27; ரோமர் 13:9; கலா. 5:14; யாக்கோபு. 2:8).

அரசாங்க மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்களிடம் இருந்து பெரிய அளவிளான பணம் மற்றும் பொருட்கள் வரும்போது, அதனுடன் ஒப்பிடும்போது நாம் கொடுப்பது மிகவும் சிறிய அளவேயாதலால் நாம் கொடுக்கத் தேவை இல்லை என்று தவறான முடிவை நாம் எடுக்க நேரிடலாம். ஆயினும், ஒரு பரிசின் சக்தி அதற்கு கொடுக்கப்படுகிற பணத்தின் அளவைச் சார்ந்திருப்பதில்லை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். தேவாலயத்தில் அந்த விதவை போட்ட காணிக்கையானது மிகவும் சிறிய அளவே என்றாலும் கூட, “காணிக்கைப் பெட்டியில் பணம் போட்ட மற்றெல்லாரைப்பார்க்கிலும் இந்த ஏழை விதவை அதிகமாய்ப் போட்டாள் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” என்று இயேசு சொன்னார் (மாற்கு 12:43).

ஒரு பரிசின் சக்தி அதற்கு கொடுக்கப்படுகிற பணத்தின் அளவைச் சார்ந்திருப்பதில்லை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

கிறிஸ்தவ தலைவர்கள் தங்கள் சபை உறுப்பினர்களை கொடுப்பதற்கு உற்சாகப்படுத்த வேண்டும்; தேவன் அவர்கள் மூலமாக செயல்படும்போது அவர்கள் கொடுக்கும் சிறிய பரிசுகளும் அதிக வல்லமை உள்ளதாக இருக்கும் என்பதை போதிக்கவேண்டும். மக்கள் எப்படி, எங்கே, மற்றும் எப்பொழுது கொடுக்க வேண்டும் என்பதைப் பற்றிய குறிப்பிட்ட தகவல்களை நாம் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும்.

கொரிந்தியருக்கு பவுல் எழுதின இரண்டாவது நிருபத்தில், எருசலேம் நிதிக்கு கொடுக்கும்படி அவர்களை உற்சாகப்படுத்துவதற்கு அதிக இடம் எடுத்துக் கொண்டார் (2 கொரி.8, 9). அந்த காணிக்கையானது எப்படி கொடுக்கப்படலாம், அந்தப் பணம் எப்படி கொண்டு போய் சேர்க்கப்படும் என்பதைப் பற்றிய சில தெளிவான திட்டங்களை அவர் அவர்களிடம் சொன்னார் (1 கொரி.16:1-4).

banner image

1 கொரிந்தியர் 16:1-4 அடங்கிய வேதபகுதியானது பரிசுகளை சேகரித்தலும், அதை அனுப்புதலும் திட்டமிடுதலின்றி செய்யப்படக் கூடாது என்பதைக் காட்டுகிறது. பொருட்களை பகிர்ந்து கொடுத்தலுக்கும் இந்த விதியானது பொருந்தும். மிகவும் ஞானமான யுத்த நடைமுறைகள் பின்பற்றப்படும்படிக்கு, யுத்தங்கள் முறையான திட்டமிடுதல் மற்றும் ஆலோசனைகளுடன் செய்யப்படவேண்டும் என்று நீதிமொழிகள் புத்தகம் கூறுகிறது (நீதி.20:18; 24:6). மக்களின் தேவைகள் மீதான “போருக்கும்” இது பொருந்துகிறது. முறையான திட்டமிடுதல் இல்லை எனில் அதிக நேரம், சக்தி, மற்றும் பொருட்கள் வீணடிக்கப்படலாம். மோசமான திட்டமிடுதலின் காரணமாக, உதவி தேவைப்படுகிற அனேகர் அவர்கள் பெறவேண்டிய உதவியைப் பெறாமலும், சிலர் அவர்களுடைய தேவையை விட அதிகமாகவும் பெறக் கூடும்.

குறிப்பாக, நாம் அவசரகால உதவிகளை கொடுப்பதில் இருந்து புனரமைப்புப் பணிகளில் ஈடுபட ஆரம்பிக்கும்போது திட்டமிடுதல் மிகவும் அவசியமானதாக இருக்கிறது. சிறிய குழுக்கள் மற்றவர்களுடன் இணைந்து செயல்படுவது ஞானமுள்ள செயல் ஆகும். மற்ற சபைகள் மற்றும் குழுக்களுடன் இணைந்து நாம் செயல்படும்போது, கிறிஸ்துவுக்குள் நமக்கு இருக்கும் ஒருமைப்பாட்டை வெளிப்படுத்துவதற்கு ஒரு அற்புதமான வாய்ப்பை நாம் பெறுகிறோம்.

விருப்பமும், செய்யக் கூடிய திறமையும் நிறைந்தவர்கள் சபைகளில் இருப்பது ஆசீர்வாதமானதாகும். போதிய அளவு மக்க்கள் பலம் இல்லாத ஆனால் நிதி, மீட்பு மற்றும் மறுவாழ்வு நடவடிக்கைகளில் சிறப்பு பயிற்சி பெற்ற நிபுணர்கள் குழுவுக்கு கொடுப்பதற்கு அது மிகவும் முக்கியமானதொரு வளம் ஆகும். பிரசங்கி 4:9ல் சொல்லப்பட்டிருக்கிற விதியானது பயன்படுத்தப் படக் கூடிய சூழ்நிலைகளில் ஒன்று ஆகும். “ஒண்டியாயிருப்பதிலும் இருவர் கூடியிருப்பது நலம்; அவர்களுடைய பிரயாசத்தினால் அவர்களுக்கு நல்ல பலனுண்டாகும்.” நம்மில் பெரும்பாலானோர் சுயமாக மிக பயனுள்ள வேலை செய்வது எப்படி என்பதைப் பற்றிய போதிய அறிவு அல்லது பயிற்சி இல்லாதவர்களாக இருக்கிறோம்.

சபையுடன் தொடர்பு இல்லாத மற்ற குழுக்களுக்கு உதவுவதன் மூலமாக, தேவையில் உள்ளவர்களுக்கு உதவும் நம் அர்ப்பணிப்பைக் காண்பிப்பதற்கான ஒரு தருணமாக இது இருக்கக் கூடும். நாம் இரு உலகங்களின் குடிமக்களாக இருக்கிறோம். ஆகவே இந்த இரு உலகங்களிலும் நாம் செய்கிற ஒவ்வொரு காரியமும் தேவனுக்காக மற்றும் தேவனுடைய மகிமைக்காகவே நாம் செய்ய வேண்டும் (1கொரி.10:31). “மதச் சார்பற்றது” என்று சொல்லப்படுகிற நிறுவனங்களில் நாம் செய்கிற வேலைகளை முதலாவது தேவனுக்காகவே செய்ய வேண்டும். அவர் நம்மை வைத்திருக்கிற இடத்தில் இருக்கிறவர்களுக்கு தேவனுடைய சாட்சிகளாக சேவை செய்யும்படி வைத்திருக்கிறார் என்பதால், நாம் நம் வேலையை மிகவும் முக்கியமானதாகக் கருத வேண்டும். அருகில் உள்ள குழுக்கள் மற்றும் அரசாங்கத்தினால் முன்னெடுக்கப்பட்டு செய்யப்படுகிற பல்வேறு திட்டங்கள் மூலமாக நாம் சமுதாயத்தில் உள்ளவர்களுக்கு சேவை செய்யும் போதும் இந்த விதியானது பொருந்தும். நாம் கிறிஸ்துவை உலகிற்குக் காட்டும்படி நம் அருகில் உள்ளவர்களின் திட்டங்களில் இணைந்து செயல்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கிறதா என்பதை நாம் கவனித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

banner image

மிகுந்த பிரயாசப்பட வேண்டும் என்று பவுல் தீமோத்தேயுவிடம் வலியுறுத்தின 2 தீமோத்தேயும் 2ம் அதிகாரத்தில், “சட்டத்தின் படி” போட்டியில் பங்கெடுக்கிற விளையாட்டு வீரரைப் போல இருக்க வேண்டும் என்றும் அவர் வலியுறுத்துகிறார் (வ.5). நீங்கள் கடினமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கும்போது, நீங்கள் எளிதில் கால் இடறி கீழே விழக் கூடும். மிகவும் வருந்தத்தக்க விதமாக, இந்த காலத்தில் அதிக ஈடுபாட்டுடன் இருக்கிறவர்களின் அனேகர் ஒரு போதும் மீறப்படக் கூடாத விதிகளான அடிப்படை விதிகளை மீறி வீடுகின்றனர். ஆகவே, ஊழியம் செய்யும்போது, கிறிஸ்தவத்தின் மற்றும் கிறிஸ்தவ ஊழியத்தின் அடிப்படை விதிகளைப் பின்பற்றுவதற்கு நாம் அதிக கவனம் உள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும்.

உதாரணமாக, ஒரு பேரழிவுக்குப் பின் கடுமையான ஒரு சூழ்நிலையில் நாம் இருக்கும்போது, தேவனுடன் தனிமையாக இருப்பதற்கு நேரம் ஒதுக்க அல்லது நம் வாழ்க்கைத் துணை மற்றும் பிள்ளைகளுடன் நேரம் செலவழிக்க நாம் மறந்து விடக் கூடும். அப்படிப் பட்ட குறைகள் நீண்டநாட்கள் தொடர்வதற்கு நாம் அனுமதிக்கக் கூடாது. தேவனுடனான நம் நேரத்தை நாம் அசட்டை செய்தால், நாம் நம் ஆவிக்குரிய ஆரோக்கியத்தை இழந்து விடுவோம். நம் வாழ்க்கைத் துணை மற்றும் பிள்ளைகளுடன் நேரம் செலவழிப்பதை புறக்கணித்தால், நாம் ஆரோக்கியமான குடும்பமாக இருக்க முடியாது. நாம் தொடர்ந்து போதிய தூக்கம் இல்லாமல் ஓய்வின்றி தொடர்ந்து வேலை செய்து கொண்டே இருந்தால், நம் சரீரங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகள் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டு, நம்மை பலவீனராகவும், நம் செயல்பாடுகளில் ஒரு ஒழுங்கில்லாதவர்களாகவும் மாறிவிடுவோம்.

தேவனுடனான நம் நேரத்தை நாம் அசட்டை செய்தால், நாம் நம் ஆவிக்குரிய ஆரோக்கியத்தை இழந்து விடுவோம்.

ஒரு அவசரகாலத்திற்குப் பின்பு, நாம் ஓய்வுக்கு அதிகம் இடம் கொடுக்காமல், நம் சக்திக்கு மீறி வேலை செய்யும்படி நம்மை உந்தித் தள்ளுகிறவர்களாக நாம் இருக்கலாம். ஆனால், மிகுந்த அலுவலுக்கு மத்தியில் தியானம் மற்றும் ஓய்வுக்கான நேரத்தைக் கண்டு கொள்ளும் பழக்கத்திற்கு நாம் வரவேண்டியது அவசியம். ஓய்வு நாளை ஆசரித்தல் என்ற பிரமாணத்தின்படி, வாரத்தில் ஒரு நாள் ஓய்வு எடுத்தல் இதில் அடங்கும். துன்பங்களைப் போக்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருக்கிற அனைவருக்கும் இது பொருந்தும். உதாரணமாக, வியாதிப்பட்ட உறவினர்களை முழு நேரமாக கவனித்துக் கொள்கிறவர்கள் ஓய்வு எடுப்பதற்கும் கர்த்தருடன் செலவிடுகிறதற்கும் நேரம் எடுத்துக் கொள்வதில் உறுதியாக இருக்க வேண்டும். அவர்கள் அதைச் செய்யவில்லை எனில், எரிச்சல் உள்ளவர்களாகவும், மற்றும் பராமரிப்புப் பணியைச் செய்கிற அவர்களின் பயன்பாட்டில் குறைவுள்ளவர்களாகவும் மாறக் கூடும்.

ஓய்வு மற்றும் ஆவிக்குரிய உணவு இன்றி தொடர்ந்து வேலைபார்ப்பது மகிழ்ச்சியை இழத்தல், எரிச்சல் அடைதல், மற்றும் மன அழுத்தம் ஆகியவற்றை தரக் கூடும். W. T. பர்கிசெர் என்பவர் தான் எழுதிய The New Testament Image Of The Ministry (Grand Rapids: Baker, 1974, p.133) என்ற புத்தகத்தில், ஆலோசனை சேவையில் உள்ள ஒருவர் தான் பார்த்த மன அழுத்தத்தினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அனைவருமே சோர்வு (அ) அசதியில் இருந்துதான் மன அழுத்தத்தைப் பெற ஆரம்பித்ததாக சொன்னதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்.

ஓய்வு மற்றும் ஆவிக்குரிய உணவு இன்றி தொடர்ந்து வேலைபார்ப்பது மகிழ்ச்சியை இழத்தல், எரிச்சல் அடைதல், மற்றும் மன அழுத்தம் ஆகியவற்றை தரக் கூடும்.

ஆவியினால் நிரம்பிய ஒரு கிறிஸ்தவனின் மிகவும் அடிப்படையான தகுதிகளில் ஒன்று சந்தோசம் என்கிறபடியால் (கலா.5:22), ஜனங்கள் தங்கள் சந்தோசத்தை இழக்கும்போது அவர்கள் கிறிஸ்தவர்களாக செயல்படுவதில் இருந்து விலகி விடுகிறார்கள். இந்த மகிழ்ச்சிதான் நமக்கு பெலனைத் தருகிறது (நெகே.8:10). காரியங்கள் எப்படி இருந்தாலும், உற்சாகமாக தேவனுக்கு சேவை செய்வதற்கு நமக்கு உதவுகிறதாக இருக்கிறது.

சில நேரங்களில் நடந்ததைப் பற்றிய துக்கத்தில் நாம் அழுது கொண்டிருக்கலாம். ஆனால், நம் இருதயத்தின் ஆழத்தில் நம் வாழ்க்கையில் கர்த்தர் தரும் மகிழ்ச்சி உண்டு. ஏனெனில் துக்கத்தின் மத்தியில், நாம் மிகவும் நேசிக்கிற மற்றும் நம்மை நேசிக்கிற ஒருவரின் ஐக்கியத்தில் நாம் அகமகிழ்கிறோம்.
நிவாரண நடவடிக்கைகள் குறித்த மிகவும் வருந்தத்தக்க தன்மைகளில் ஒன்று என்னவெனில், அதில் ஈடுபடுகிற வேலையாட்களில் பலர் மிகவும் மோசமான பாவத்தில் வீழ்ந்து, தங்கள் குடும்பங்கள் மற்றும் பிரியமானவர்களுடனான உறவுகளை சேதப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்பதாகும். மேலும், சக்தியை முழுதும் கொடுத்து வேலைசெய்கிறவர்களில் பலர் திரும்பவும் அவ்வேலையைச் செய்ய முயற்சிப்பதில்லை.

இது மிகவும் கொடிய வியாதிப்பட்டிருக்கிற ஒரு பிள்ளையை உடைய குடும்பங்களில் நாம் காணும் காட்சியைப் போன்ற ஒன்று ஆகும். தங்களுடைய நீண்டநாள் பிரச்சனையின் விளிம்புக்கு வந்த பின் தம்பதியினர் பெரும்பாலும் விவாகரத்து செய்வார்கள். அவர்கள் அந்தக் குழந்தையைப் பராமரிப்பதில் அதிக கவனம் செலுத்தி தங்கள் திருமண உறவைப் பேணுவதற்குப் போதிய நேரம் கொடுக்காமல் விட்டுவிடுகிறார்கள். தங்கள் குழந்தையின் வியாதிக்காலம் முழுதும் இணைந்து கடினமாக உழைக்கிறார்கள், ஆனால் குழந்தை இறந்த பின் தாங்கள் ஒருவரை விட்டு ஒருவர் விலகி பிரிந்து விட்டதை கண்டுகொள்கிறார்கள்.

அவசர காலங்களில், “உன்னைக்குறித்தும்…எச்சரிக்கையாயிரு” (1தீமோ4:16). நாம் அசதியாக இருக்கும்போது, கவனக் குறைவாக இருக்கக் கூடியவர்களாக இருக்கிறோம். அப்படிப்பட்ட தருணங்களில் நாம் எளிதில் விழுந்து விடக் கூடியவர்களாக இருக்கிறோம். ஆகவே, நாம் மிகவும் சோர்வடைந்து அசதியாக இருக்கும்போது, நம் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையைக் குறித்து அதிக கவனம் உள்ளவர்களாக இருக்க வேண்டும். தேவனுக்குப் பிரியம் இல்லாத வழிகளில் நாம் வேலை செய்தால், நம் வேலையானது பயனற்றது என தேவனால் கருதப்பட்டு, அக்கினியால் எரிக்கப்பட்டு, முடிவில் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பில் அழிக்கப்படும் என பவுல் எச்சரிக்கிறார் (1 கொரி.3:12-15).

தேவனுக்குப் பிரியம் இல்லாத வழிகளில் நாம் வேலை செய்தால், நம் வேலையானது பயனற்றது என தேவனால் கருதப்பட்டு, அக்கினியால் எரிக்கப்பட்டு, முடிவில் இறுதி நியாயத்தீர்ப்பில் அழிக்கப்படும் என பவுல் எச்சரிக்கிறார்.

நாம் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டிய வேலை சார்ந்த தவறுகள் இங்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன:

  • நாம் செய்கிறதை மிகைப்படுத்தி சொல்லுதல் அல்லது நம் பெயரை பெருமைப்படுத்திக் கொள்வதற்காக குறிப்புகளை எழுதுவது போன்றவற்றைச் செய்யாமல் இருக்க நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். நாம் செய்கிற வேலையின் மகிமை அனைத்தும் தேவனுக்கே உரியவை (சங்.115:1; ஏசாயா.48:11). நமக்கும் நம் அமைப்புகளுக்கும் புகழைத் தருவதற்கான குறிக்கோளுடன் செய்யப்படும் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டு வழிவிலகிச் செல்வதற்கான வாய்ப்புகள் குறித்து நாம் இடைவிடாமல் விழிப்புடன் இருப்பது அவசியம்.
  • நாம் பெறுகிற நிதியை செலவு செய்யும் விதத்தில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். அவசரமாக செய்ய வேண்டிய வேலைகள் அதிகம் இருந்தாலும், ஏற்றுக் கொள்ளக் கூடிய கணக்கியல் விதிகளை நாம் மீறக் கூடாது. வருந்தத்தக்க விதமாக, நிவாரண நடவடிக்கைகளின் போது அனேக மோசடிகள் நடக்கின்றன. கெடுதல் செய்ய நினைக்காத தனி நபர்களினால் செய்யப்படுகிற நடைமுறை சார்ந்த தவறுகள்தான் இவற்றிற்கு ஆரம்பப் புள்ளியாக இருக்கின்றன.

banner image

“சகலவிதமான ஆறுதலின் தேவனுமாயிருக்கிறவருக்கு ஸ்தோத்திரம். தேவனால் எங்களுக்கு அருளப்படுகிற ஆறுதலினாலே, எந்த உபத்திரவத்திலாகிலும் அகப்படுகிறவர்களுக்கு நாங்கள் ஆறுதல் செய்யத் திராணியுள்ளவர்களாகும்படி, எங்களுக்கு வரும் சகல உபத்திரவங்களிலேயும் அவரே எங்களுக்கு ஆறுதல்செய்கிறவர்” என தேவனைப் பற்றி பவுல் குறிப்பிடுகிறார் (2 கொரி.1:3-4). அதிர்ச்சி மற்றும் கவலை அடைந்து, தாங்கள் சொல்கிறதை யாராவது கேட்க மாட்டார்களா என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறவர்கள் அனேகர் இருக்கிற போது, தேவனுடைய ஆறுதலைப் பெற்றவர்கள் குணமாக்குதலின் தூதுவர்களாக இருந்து அனேக காரியங்களைச் செய்ய முடியும்.

பேரழிவுகளினால் உணர்வு ரீதியாகவும் மன ரீதியாகவும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உதவி செய்வதன் முக்கியத்துவத்தை சமுதாயம் கற்றிக் கொண்டிருக்கிறது என்று நான் நினைக்கிறேன். இப்பொழுது தொழில்முறை ஆலோசனை உதவி செய்கிறவர்கள் பேரழிவுகள் ஏற்பட்ட இடங்களுக்கு துரிதமாக அழைக்கப்படுகிறார்கள். இது தேவையானதாக இருக்கையில், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அறிமுகமான சாதாரண மக்களின் நட்புகளில் அதிக மதிப்பிருப்பதாக நிபுணர்களும் கருதுகிறார்கள். அவர்கள் தான் இயல்பான முறையில் மற்றவர்களுக்கு நீண்டகாலம் உதவி செய்ய முடியும்.

அதிர்ச்சி மற்றும் கவலை அடைந்து, தாங்கள் சொல்கிறதை யாராவது கேட்க மாட்டார்களா என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறவர்கள் அனேகர் இருக்கிற போது, தேவனுடைய ஆறுதலைப் பெற்றவர்கள் குணமாக்குதலின் தூதுவர்களாக இருந்து அனேக காரியங்களைச் செய்ய முடியும்.

மிகவும் அவசரமாக செய்ய வேண்டியது என்னவெனில், பேரிடர் நிகழ்வு நடைபெறுவதற்கு முன்பு இயல்பான வாழ்க்கை என பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கருதினதை, கூடிய மட்டும் அவர்களுக்கு திரும்ப கொடுக்க வேண்டும். விசேஷ பயிற்சி பெற்றவர் செய்யக் கூடிய முக்கியமான வேலைகளில் ஒன்று என்னவெனில், ஜனங்களை அவர்களுடைய குடும்பங்கள், நண்பர்கள், உடன் வேலை செய்கிறவர்கள், மற்றும் அருகில் இருப்பவர்களுடனான வழக்கமான உறவுகளுக்கு திரும்ப வைப்பது ஆகும். அந்த உறவுகளில் தான் அவர்கள் பலத்தை பெற்றுக் கொள்வார்கள். அதிர்ச்சியடைந்தவர்களில் ஒருவராக அவர்களுடனே கூட இருந்து, அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்பது அவர்களுக்கு நாம் செய்கிற உதவியாக இருக்கும். ஆயினும், அவர்களை மறுபடியும் வழக்கமான வாழ்க்கைக்கு திரும்பவும் கொண்டு வருவதில் உள்ள அவசரமானது அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டு இருப்பதையும் அவசியமானதாக்கலாம்.

அதிர்ச்சியடைந்தவர்களில் ஒருவராக அவர்களுடனே கூட இருந்து, அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்பது அவர்களுக்கு நாம் செய்கிற உதவியாக இருக்கும்.

சாதாரணமான ஆலோசனைப் நேரங்களில் மிகவும் இயல்பானதாக இருக்கிற காரியங்களை மிகவும் தீவிரமான அதிர்ச்சியினூடாக சென்றவர்களிடம் செய்யக் கூடாது என நிபுணர்கள் கண்டறிந்திருக்கிறார்கள். உதாரணமாக, ஆலோசனைப் பணியில் சிகிச்சைப் பெற வருகிறவர்களிடம் அவர்களுடைய வேதனையைக் குறித்தும், அது உண்டான காரணம் குறித்தும் பேசும் படி சொல்வது வழக்கத்தில் உள்ள நடைமுறை ஆகும். ஆனால், அதிர்ச்சியில் இருப்பவர்களுக்கு ஆலோசனை சொல்வதில், அந்த நபர் தயாராக இருக்கும்போது மட்டுமே, சில காலம் கழித்து, இது செய்யப்பட வேண்டும். அதிர்ச்சியைக் குறித்து உரிய காலத்திற்கு முன்பே பேசுவது அவர்களால் கட்டுப்படுத்த முடியாத உணர்ச்சிகளை தூண்டி விடக் கூடும்.
அதிகப்படியான பயம், மன அழுத்தம், விலகி மவுனமாக இருத்தல், கோபம், தூக்கமின்மை, திகைப்பு, திகில், மற்றும் கதறி அழுதல் போன்ற சில மிதமிஞ்சிய செயல்பாடுகள் அதிர்ச்சிக்கு சராசரி மனிதர்கள் வெளிப்படுத்தும் பதில் செயல்களாக இருக்கின்றன. பெரும்பாலான நபர்களிடத்தில், இந்த அறிகுறிகள் காலம் செல்லச் செல்ல மறைந்து விடும். ஆகவே, அவர்களுடைய செயல்பாடு குறித்து நாம் உடனடி முடிவுக்கு வராமல், அவர்களைப் புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்ய வேண்டும். இவ்விதத்தில் உதவி செய்வது கிறிஸ்துவின் மாதிரியின் படி உதவி செய்வதாகும். அவர் பரலோகத்தை விட்டிறங்கி, நம் மத்தியில் வந்து, நம்மைக் காட்டிலும் சிறப்பாக நம் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் புரிந்து கொண்டார்.

ஸ்ரீலங்காவில் 2004 சுனாமியைத் தொடர்ந்து, மருத்துவத் துறையில் மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து இப்பொழுது முழு நேர ஊழியராக இருந்து வரும் மருத்துவரான என் நண்பர் Dr. அருள் அன்கெடெல் (Arul Anketell) ஒரு அகதிகள் முகாமில் வயதான ஒருவரை சந்தித்தார். அவருக்கு மாரடைப்புக்கான வழக்கமான அறிகுறிகள் இருந்தன. அருள் வேறொரு மருத்துவரை அழைத்து அந்நபரைப் பரிசோதித்துப் பார்த்ததில், அவருக்கு மாரடைப்பு எதுவும் இல்லை என்ற முடிவுக்கு வந்தனர். அந்த மனிதன் சுனாமியில் தன் குடும்ப உறுப்பினர்களில் பலரை இழந்திருந்தார். அவர்கள் அந்த மனிதருடன் பேசி, அவனுக்காக ஜெபித்தார்கள். சீக்கிரத்திலேயே அவனுடைய அறிகுறிகள் நீங்கினது மட்டுமல்லாமல், அந்த மருத்துவர்கள் ஜெபித்த கடவுளைப் பற்றி அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அதிக ஆர்வம் உடையவனாக மாறினான்.

அதிகப்படியான பயம், மன அழுத்தம், விலகி மவுனமாக இருத்தல், கோபம், தூக்கமின்மை, திகைப்பு, திகில், மற்றும் கதறி அழுதல் போன்ற சில மிதமிஞ்சிய செயல்பாடுகள் அதிர்ச்சிக்கு சராசரி மனிதர்கள் வெளிப்படுத்தும் பதில் செயல்களாக இருக்கின்றன.

சுனாமிக்குப் பின் தண்ணீரைத் தொடவே பயந்த சிறுவர்களைக் நான் அறிந்திருக்கிறேன். நான் ஒரு பள்ளிக்குச் சென்ற போது, அவர்கள் சீக்கிரத்தில் பள்ளியை மறுபடியும் திறக்க விரும்புவதாக அங்கிருந்த ஒரு ஆசிரியர் என்னிடம் சொன்னார். ஆனால் பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளை பள்ளிக்கு அனுப்ப விரும்பவில்லை. ஏனெனில், அப்பள்ளி கடலுக்கு மிக அருகில் இருந்தது, தங்கள் குழந்தைகள் பள்ளிக் கூடத்தில் இருக்கும் குறுகிய காலம் கூட அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை விட்டுப் பிரிய விரும்பவில்லை. இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலைகளுக்கு அதிக புரிதலும் திறமையும் தேவை.

மீட்புப் பணியில் ஈடுபடுகிறவர்களுக்கும் கூட ஆறுதல் தேவையானதாக இருக்கிறது. அவர்கள் அனுபவித்தவை உணர்வு ரீதியாக அவர்களை பலவீனப்படுத்தி விடுகிறது. சுனாமியினால் மிகவும் தீவிரமாகப் பாதிக்கப்பட்ட இடங்களில் ஒரு இடத்திற்கு நான் முதல் முறை சென்ற போது, அது உண்டாக்கிய தாக்கத்தினால் நான் அழ விரும்பினேன். சுனாமி தாக்கிய சிறிது நேரத்தில் என் உடன் ஊழியர் ஒருவர் அப்படிப் பட்ட ஒரு இடத்திற்குச் சென்ற போது, மரித்த பிரேதங்களையும் கடுமையான அழிவுகளையும் காண நேர்ந்தது. அவர் தான் தனிமையாக அழும்படிக்கு சீக்கிரமாக தன் வாகனத்திற்குச் சென்றார்.

அழிவை நேரடியாகக் காண்பது நம் சிந்தனைகளையும் உணர்வுகளையும் ஆழமாக பாதிக்கக் கூடும்.

அழிவை நேரடியாகக் காண்பது நம் சிந்தனைகளையும் உணர்வுகளையும் ஆழமாக பாதிக்கக் கூடும். பராமரிப்புப் பணியில் ஈடுபடுகிறவர்களின் தேவையைக் குறித்த புரிதல் உடையவர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும் என இது நம்மை அழைக்கிறது. அவர்கள் தங்கள் வேதனைகளை மற்றவர்களுடன் பகிருந்து கொள்வதற்கான வாய்ப்பு கொடுக்கப்பட்டு, கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தின் ஆறுதல் மற்றும் தேவனுடைய ஆறுதலை அவர்கள் பெற வழி வகை செய்ய வேண்டும்.

காயப்பட்டவர்களுக்கு உதவி செய்கிற கிறிஸ்தவர்களுக்கான மிகப்பெரிய உண்மைகளில் ஒன்று என்னவெனில், தேவன் மனிதனாக வந்தபோது, பேரிடர்களினால் பாதிக்கப்படுகிறவர்கள் படுகிற கஷ்டங்களில் பலவற்றை அவரும் பாடுபட்டு அனுபவித்தார். ஒரு குழந்தையாக, இயேசு நூலிழையில் ஒரு கொடிய மரணத்தில் இருந்து தப்பித்தார். அவருடைய குடும்பமானதது தங்கள் தாய்நாட்டை விட்டு அறிமுகமில்லாத ஒரு புதிய இடத்திற்கு அகதிகளாக செல்ல வேண்டியதாயிருந்தது. அவர் மிகவும் இளவயதாக இருக்கும்போதே அவருடைய தந்தை மரித்துப் போயிருக்க கூடும். ஆதரிக்கப்பட வேண்டிய நான்கு இளைய சகோதரர்கள் மற்றும் எண்ணிக்கை தெரியாத சகோதரிகள் அவருக்கு இருந்த படியால் (மாற்கு 6:3), அவர் முறையான கல்வி பெறவில்லை. ஆகவேதான், யூத மதகுருக்கள் இயேசுவை கல்லாதவர் (கல்வியறிவற்றவர்) என கருதினர் (யோவான் 7:15). குடும்பத்தினர் பேரிடரை சந்திக்க நேர்ந்தால் அனேக குழந்தைகள் இன்று எதிர்கொள்கிற பிரச்சனை இதுதான்.

அநியாயமாக விசாரிக்கப்பட்டு தண்டிக்கப்படுதல் மற்றும் மனிதனால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட கொடூரமான முறைகளில் ஒன்றால் ஒரு குற்றவாளியாக கொல்லப்படுதலின் வேதனையை இயேசு அறிந்திருக்கிறார். எனக்கு 10 வயதுக்கும் குறைவாக இருக்கும்போது, மிகவும் சங்கடம் தரக் கூடிய ஒரு காரியம் நடந்தது. தேவை மிகுந்த அந்த நேரத்தில் என் மனதில் முதலாவது வந்த வார்த்தைகள் என்னவெனில், “என் தேவனே! என் தேவனே! ஏன் என்னைக் கைவிட்டீர்?” மனிதனாக அவதரித்த இறைவன் இயேசுவே இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னதினால் தான் அவ்வார்த்தைகளை நான் அறிந்திருந்தேன் என்பது எனக்கு மிகவும் தாமதமாகத்தான் புரிந்தது (மத்.27:46). நாம் அனுபவிக்கிற வேதனைகளினூடாக அவரும் சென்றார். இவர் உண்மையாகவே, பாடுபடுகிற மனிதகுலமானது கண்டு கொள்ள கூடிய ஒரு தேவனாக இருக்கிறார்.

“சகல ஆறுதலின் தேவன்” உடன் ஒரு உறவை ஏற்படுத்திக் கொள்வதுதான் மனிதர்களின் மிகப்பெரிய தேவை ஆகும் (2 கொரி.1:3). நம் மீட்பு முயற்சிகளின் மிகுந்த அலுவல்களில், தேவனுடைய இரட்சிப்பை மக்கள் பெறவேண்டிய தேவையைப் பற்றிய தரிசனத்தை நாம் ஒருபோதும் இழந்துவிடக் கூடாது. ஆயினும், தம் செய்தியை ஏற்றுக் கொள்வதற்காக தேவன் ஒருபோதும் மக்களை தவறாக வழிநடத்துவதில்லை என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். தம் இரட்சிப்பின் வழியைக் குறித்து அவர் மக்களுடன் வழக்காடுகிறார் (ஏசாயா 1: 18). எனவே, கிறிஸ்தவர்களிடம் இருந்து உதவி பெற்ற காரணத்திற்காக கிறிஸ்துவை மக்கள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்கு மிகவும் கவனமுள்ளவர்களாக நாம் இருக்க வேண்டும். இயேசுவின் மூலமாக தேவன் அவர்களுடைய ஆழ்மன தேவைகளுக்கான பதிலைக் கொடுத்தார் என்று அவர்கள் தங்கள் இருதயங்களில் மற்றும் தங்கள் மனதில், விசுவாசிப்பதினால் அவர்கள் இயேசுவை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

பேரழிவுகளின் காலங்கள் நம் கிறிஸ்தவத்தைக் நடைமுறைப்படுத்துவதற்கான தனித்துவமான வாய்ப்புகளை நமக்குத் தருகிறது. ஒரு பேரிடர் தாக்கும்போது, “இப்பொழுது நான் எதைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டும்? இந்த பிரச்சனைக்கு கிறிஸ்தவ வழியில் நான் பதில் சொல்வது எப்படி?” என்று கிறிஸ்தவர்கள் தங்களுக்குள் கேள்வி கேட்க வேண்டும்.